KIND VAN DE REKENING

24 november 2003

IMG_1041Heel vreemd. Ruim drie weken is De Auto nu terug van zijn maandelijkse weekje in de garage – in de zin van auto-herstelbedrijf – en sindsdien is hij niet uit de garage geweest – in de zin van goedverwarmde thuisplek. Aan het weer heeft dat niet gelegen. We hebben een hele rits van die prachtige autodagen gehad. Stabiel zonnetje, lekker fris, droge wegen. Zo mooi zelfs, dat het mijn echtgenote opviel: ‘Moet je niet een stukje rijden?’ Aan de techniek ligt het evenmin. De laatste reparatie was opnieuw een grote stap richting totale perfectie. Naar alle waarschijnlijkheid is de oorzaak gevonden van het plotseling stilvallen van de motor bij volle snelheid: rottig kabeltje. Voordat dat kabeltje werd gelokaliseerd, is voor de zekerheid de bobine vervangen, daar had het immers ook aan kunnen liggen. En na een serieuze restauratie-poging bleek ook de carburateur niet te mogen blijven. De semi-originele Holly is vervangen door een Edelbrock. Ook goed. Toen ik hem ging ophalen ben ik nog twee keer teruggereden voor fine-tuning, daarna heb ik de rondweg in zijn geheel genomen om het laatste luie vet van de bougies te blazen en desondanks kon hij thuis nog op eigen kracht de garage in rijden. Daar staat hij nu nog en theoretisch is het dus gewoon starten en rijden.

Maar het komt er niet van.

En als ik de oprijlaan afkijk, weet ik eigenlijk ook wel hoe dat komt. We hebben de gezinsbus namelijk ingeruild. Dat is wel een mooi verhaal en mijn vrouw schrikt er nog steeds regelmatig ’s nachts van wakker. Dan zit ze rechtop in bed en lispelt voor zich uit: ‘Ik heb het echt gezegd, ik heb het echt gezegd.’ ‘Stil maar schat, hij is betaald,’ zeg ik dan steevast, waarna ik me omdraai om de slaap der rechtvaardigen te hervatten.

Laat ik bij het begin beginnen. Omdat ik op een gegeven moment mijn baas inleverde, moest ik ook de auto-van-de-baas inleveren. Dat klinkt erger dan het is omdat ik al ruim twee jaar in dezelfde reed en dat is lang genoeg voor elke lease-bak en zeker voor een Rover 75. Probleem was alleen dat ik voortaan met de gezinsbus zou moeten gaan rijden en dat is bijna net zo erg als het klinkt omdat dat een Mégane Scénic was. Je wilt tenslotte niet voor elk boodschapje De Auto uit de garage halen, als dat al zou kunnen, laat staan de fiets. En geloof het of niet, mijn vrouw begreep dat. Niet rechtstreeks, maar op een verjaardagsfeestje, toen ze dacht dat ik even niet oplette. ‘Ik snap heus wel dat je als vent niet in zo’n Scenikje stapt.’ Ja kijk, het mag dan al weer een tijdje geleden zijn, maar we zijn natuurlijk niet voor niets met elkaar getrouwd. Op het feest zelf heb ik me vervolgens niet al te triomfantelijk opgesteld maar ’s avonds in bed ben ik er wel even over doorgegaan.

De volgende dag een aspirientje en meteen shoppen. Er is voor een echte man geen groter geluk dan de aanschaf van een nieuwe auto. Eerst maar eens beleefdheidshalve naar de Rover-garage, die mij een paar leasers op rij had mogen leveren. Alras bleek dat de Rovers op waren of dat de desbetreffende dealer zijn kwantum verkochte auto’s al in het voorjaar had bereikt. Na een kwartier stond ik al weer op de stoep,  schuddebuikend van de lach over de offerte. Als ze mij niet serieus nemen hoef ik ook mijn fatsoen niet te houden. Daar in de buurt klontert nog een aantal andere dealers bij elkaar en die heb ik allemaal bezocht. Allemaal keurige mannen, geen enkele vrouw, lekkere koffie, maar ze konden me niet bieden wat ik zocht.

‘Goedemiddag meneer Heffels, toch al een tijdje niet meer gezien. Alles goed met mevrouw Heffels en de kinderen ook? Kopje koffie misschien?’ Uiteindelijk kwam ik natuurlijk toch bij mijn favoriete garage uit en achteraf hadden we natuurlijk kunnen weten waar dit op zou uitdraaien.

‘Dit wordt hem dus?’zegt mijn vrouw later die middag.

‘Nou, dat is helemaal niet gezegd, we hebben hem een weekje op proef om eens te kijken hoe hij bevalt.

‘Dit wordt hem dus!’zegt mijn vrouw, want zij weet: wat op mijn oprit staat, is van mij. Ook al vinden mijn kinderen het ‘stom’ dat er maar twee deuren zijn. Maar wat voor deuren! Dubbelgescharnierde poorten zijn het. En ook al vindt mijn vrouw het de lelijkste auto die ze ooit heeft gezien. Maar wat een tijdloze lelijkheid, wat een designers-lef! En daar komt nog bij dat het model al uit de handel wordt genomen voordat wij definitief tot aanschaf overgaan. Een collectors-item dus! Wat wil de liefhebber nog meer. Drie liter, V6 en boordevol pret-electronica.

Hoewel hij nog altijd drie liter en twee cilinders meer heeft, lijkt De Auto nu het kind van de rekening en dat bedoel ik niet eens cynisch of letterlijk. Vrouwlief en kinderen hebben zich inmiddels al lang verzoend met de nieuwe aanschaf.

Niet zeuren nu, garage open, starten, stukje scheuren. Niet meteen opgeven, starthulp erbij en even stationair laten uitroken. In de lage toeren heeft hij nog steeds weinig puf, maar bij 3000 toeren zit hij alweer op volle power en bij de 4000 wordt het als vanouds rijbewijsbedreigend. Blijkbaar is de kickdown met de carburateur meegereviseerd want een ferme trap op het gaspedaal laat hem ouderwets Italiaans janken.

Ziedaar, koplampknipperende tegenliggende medeweggebruikers en een stukje verder inderdaad een agent met laser-verrekijker. Langzaam komt het gevoel terug.

Tags: , , , ,

Comments are closed.

 

november 2003
M D W D V Z Z
« sep   dec »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930