KABELJAUW

10 oktober 2004
circuit2

Als je van deze heuvel afkomt, ontbreekt het overzicht een moment, terwijl meteen achter deze heuvel een fraaie curve volgt. Spannend rijden.

Maar geen internationale DeTomaso meeting voor ons dit jaar. Niet alleen omdat die georganiseerd werd door de Zweedse DeTomaso Klubben, maar ook omdat de tocht via Tirol naar de fabriek in Modena voerde en daar zijn we pas geweest. Bovendien is de fabriek failliet gegaan en doorgestart maar weer gestopt en dat alles in willekeurige volgorde sinds het overlijden van Allejandro. Wel nog een bruiloft gereden, van de enige van de gebroeders Pollen, medebestuursleden van de Dutch DeTomaso Chapter, die nog niet getrouwd was. Desondanks staan er al weer dik 8000 kilometers op de teller sinds de restauratie van de motor en de vervolgoperatie met een nieuwe carburateur en andere randapparatuur.

Dit voorjaar en deze zomer leek het alsof er een einde was gekomen aan al onze problemen, wat je als eigenaar/berijder van een Italiaanse automobiel eigenlijk nooit verwacht. De Auto startte elke keer, geen uitzondering, en we hebben niet één keer langs de weg gestaan. Uiteindelijk ben ik hem zelfs gaan gebruiken in het woonwerkverkeer, 5 à 600 kilometer per week, lange trajecten, maar wel op afspraak en met een strakke agenda. Zo veel vertrouwen.

Maar ook wel omdat de vrouw voor hockey, ballet, pianoles en tennis de Avantime nodig heeft, die we in deeltijd hebben samen met de eerder genoemde bevriende garagehouder. De helft van de tijd staat hij daar, de andere helft bij ons.

Toen een APK-tje en dat geeft altijd wat ruis op de lijn. Om aan de emissie-eisen te voldoen, wordt De Auto zuiniger afgesteld dan lekker voor hem is. En dat komt dan nooit één-twee-drie goed; dat is altijd een paar keer terug naar de garage en evenveel goede gesprekken met de chef.

Maar dat was niet het hele verhaal.

Want toen werd het herfst en het begon nog wat vaker te regenen. En de ruitenwissers van De Auto zijn flink en dapper, maar vooral als het miezert en motregent, redden ze het niet. En het begon vroeger donker te worden en als ik de verlichting inschakelde, gingen de ruitenwissers vanzelf langzamer, maar zonder ruitenwisser knipperde de dashbordverlichting.

Maar dat is nog steeds niet het hele verhaal.

De rest van het verhaal stond te koop op het Concours d’Élégance in Apeldoorn. Dat was ik weliswaar vergeten te vermelden, maar daar zijn we natuurlijk elk jaar. Hij was van een apart soort donkergroen, bijna racing-green, maar dan helemaal anders en een mokka-beige interieur. Leder natuurlijk. Met de hand gemaakt in 1976. Een Corniche! Welke vent droomt en níet van?

De vraagprijs een beetje aan de erg hoge kant, maar voordat het tot een goed gesprek daarover en over de mogelijke inruil van een puntgave Deauville was gekomen, ben ik meegetroond door mijn echtgenote. ‘Te vroeg,’ zei ze, ‘ik kan in onze buurt niet met jou in zo’n auto worden gezien vóór jouw pensionering.’ Dat soort non-argumenten en omdat er vrienden bij waren, kon ik niet echt in discussie. En ze zei:’Met zo’n auto kan je echt geen 500 kilometer in de week naar je werk.’

Daarom heb ik een Audi A6 aangeschaft. Keurige auto, zilver, bijna zes jaar oud, van een bevriend orthodontist, altijd bij de dealer onderhouden. Een diesel. Dáár kun je 5 à 600 kilometer in de week mee rijden en de ruitenwisser en dashboardverlichting doen het gewoon.

De Auto staat weer gewoon gestald in de verwarmde garage. Oldtimer om zuinig op te zijn. Handelsobject.

Deze week ben ik in de deuropening van die garage gaan staan. ‘De Corniche is de kabeljauw, en de Audi is de spiering.’ Ik leg het mezelf nog maar eens uit en voor een buitenstaander zou dat kunnen lijken alsof ik met De Auto praat. ‘Wat betekent dat voor de DeTomaso Deauville.’

Maar ik stap niet over de stapel kranten heen. En ik breng de roséfles nog niet naar de glasbak.

Tags: , , , , , ,

Comments are closed.

 

oktober 2004
M D W D V Z Z
« sep   nov »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031