GRIND

30 juni 2005
We draaien het circuit op, er is nog niets aan de hand....

We draaien het circuit op, er is nog niets aan de hand....

Viva Italia loopt op z’n einde. Langzaam stroomt de paddock van het circuit van Assen leeg. Alfaatjes en Lancia Delta Integrales gummen naar de uitgang, een tunnel onder de baan door. Af en toe wijken ze uit om een Diablo te laten passeren of een van de vele edele Maserati’s. De Iso-club is al gezamenlijk vertrokken, die wilde vermoedelijk voor de regen thuis zijn. De Abarthen gaan de trailers op. We hebben veel prachtige auto’s gezien vandaag, limo’s en sportauto’s. Oud en nieuw. Ferrari’s zelfs. Wij, van de European DeTomaso Chapter zijn er natuurlijk ook. Wij vertrekken straks in colonne naar een hotel ergens midden in het land voor de traditionele barbecue ter afsluiting van onze Europese meeting. Als wij straks onze machines starten zal de zee van opgewonden Italiaanse straatautootjes splijten als de Rode Zee voor de staf van Mozes. Kwestie van geluid. Zelden ontmoeten wij met onze ietwat ordinaire auto’s, gedeeltelijk zelfs met Duitse nummerplaten, zoveel respect als bij Viva Italia in Assen. Vanmorgen onderweg hier naar toe grensde het zelfs aan het ongelooflijke.

Al vanaf Zwolle was de weg Italiaans. Ikzelf reed achteraan in onze optocht. Om een of andere reden mag ik nooit meer voorop. Een Belgisch collega is even afgehaakt om te tanken, maar ik zie hem in mijn achteruitkijkspiegel al weer opdoemen. Een Mercedes McLaren kan hem nauwelijks bijhouden. Bij ons aangekomen smijt de Belg zijn Pantera vlak voor mijn neus in de rij. Wij rijden net even braaf rechts. De Mercedes stuift voorbij en houdt in. We zien het bordje op de hoedenplank. Pesterig blijft hij naast ons rijden, de twee inzittenden, mannen in de politie-leeftijd, kijken ons uitdrukkingsloos aan. Even niets en dan opeens twee vette grijnzen. Bordje klapt weg, Mercedes geeft gas. Ik ga nu even naast de Pantera rijden om hem bemoedigend toe te zwaaien, hij heeft tenslotte zojuist een traumatische ervaring gehad. Ik zie door het raam hoe hij zijn rijbewijs weer in zijn zak stopt. Hij had er al afscheid van genomen, vertelt hij later, want dat akkefietje dat hij nog had lopen met de Belgische gendarmerie zouden ze wel snel in de computer gevonden hebben.

Wij hebben onze buitenlandse deelnemers er niet van kunnen overtuigen dat dit geen echte politiemensen geweest kunnen zijn. Nederlandse undercover-agenten rijden geen Mercedes McLaren.

In de Assense VIP-ruimte nemen VDB en ik een welverdiend biertje. We zijn tevreden. De organisator van het evenement zit te glimmen als een bruidegom in zijn wittebroodsweken. En dat heeft niet alleen met de geweldige publieke belangstelling van vandaag te maken. Zijn bedrijf is onlangs overgenomen door een groot uitgever met ambitieuze plannen. Hij is zojuist zijn vrijheid kwijtgeraakt, maar jonge, jonge wat bevalt de huwelijkse staat hem nog, er is zelfs al het begin van een figuurlijk corporate buikje te zien. We gunnen het hem.

Ik kijk terug op een geslaagde afsluiting van onze meeting. De sprintwedstrijden hebben we weer met twee vingers in de neus gewonnen. Even dacht ik zelfs dat een van onze deelnemers, een Zwitser die als hobby ook nog wat in de klassieke GT40 racerij doet, een elleboogje uit het raam had. Een ander  liep flinke schade op aan een achterspatbord na een confrontatie met de vangrail, maar hij droeg het manmoedig. Ikzelf had tijdens het rondje vrij rijden moeten constateren dat ik de instructies over de wijzigingen in het circuit weliswaar gehoord had, maar niet begrepen. De eerste de beste ronde glijd ik in het chicanetje vóór het rechte stuk direct de grindbak in. Zal te maken hebben gehad met het regenbuitje dat juist was overgetrokken. Bovendien zal ik toch echt andere schokbrekers moeten gaan monteren als ik op de circuits wil blijven komen. De grindbak ontzet mijn voortrein een beetje, heb ik het idee. Net echt.

Wat weemoedig zijn we, VDB en ik. Hij om het verlies van de wilde haren en jaren, ik omdat het wel eens mijn laatste Viva Italia zou kunnen zijn.

In al die jaren dat ik hem heb, heb ik mijn Deauville langzaam naar totale perfecte gebracht. Het laatste is nu die voortrein, twee motoren voor elektrische ruiten en een deurhendel achter binnen. En hij heeft altijd gereden, wat boze eindredacteuren ook mogen beweren, we zijn overal samen gewest. In het najaar ga ik dan nog met de vrouw op romantisch weekend naar de mondaine Franse badplaats Deauville en dan mag hij gaan.

Het lot van de klassieke auto van de man met één plek in de garage.

Ik heb al een Amerikaanse koper aan de haak, zo eentje die klassieke quattroportes spaart en die dus geacht moet worden de prijs te kunnen betalen die ik in mijn hoofd heb en die niet zozeer iets met de werkelijke waarde van de Auto te maken heeft, maar het startkapitaal moet worden voor mijn volgende aanschaf.

Misschien dat mijn vrouw nog een leuke Maserati uit de huishoudelijke onderhandelingen over dit onderwerp weet te slepen, maar normaal gesproken zal mijn volgende meeting Engels zijn.

Ik zal de Deauville nog gaan missen, denkt mijn vrouw. Kan zijn, maar ik zal niet snel meer de grindbak in vliegen.

Tags: , , , ,

Comments are closed.

 

juni 2005
M D W D V Z Z
« mei   jul »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930