VERLOREN AVONTUUR

24 augustus 2005
Belgisch trekpaard van mijn opa

Belgisch trekpaard van mijn opa

Hoewel ik diep van binnen nog steeds wild en avontuurlijk ben, is daar aan de buitenkant steeds minder van te zien. Het is de leeftijd, vermoedt mijn vrouw, die het zelf ook wel lekker rustig vindt zo. Verantwoordelijkheid als gezinshoofd speelt daarnaast ook een rol, denk ik zelf graag. Mijn vakanties spelen zich voornamelijk af in hotels met zoveel sterren als de huishoudportemonnee op dat moment toestaat en mijn klassieke auto is weliswaar een exotische sportwagen, maar dan wel een quattroporte en bovendien een automaat. Er zijn meer tekenen en ze laten aan duidelijkheid niets te wensen over. Voor vaderdag heb ik, op eigen verzoek, een gasgestookte Weber Q barbecue gekregen. Daarvóór had ik een Weber brikettenbolletje en dat was al een stap richting decadentie vergeleken met wat we dáárvoor gebruikten om het vlees te verbranden. Als destijds het weer aanleiding gaf tot een ononderdrukbare neiging tot barbecueen, sloopten we een paar klinkers uit het terras, legden daar het ijzeren rooster overheen dat we bij de voordeur gebruiken om de modder van onze schoenen te schrapen, vuurtje eronder, een paar karbonades zonder modieuze marinade erop en flink wat flessen zelfgestookte wijn voor de smaak. Dat was nog eens romantiek, mijn vrouw en ik met jonge lijven en sterke magen. Extra navrant is dat zowel de visite als mijn gezin nadrukkelijk de voorkeur geeft aan de perfect gekleurde en gasgegaarde lapjes boven de nostalgisch geblakerde, houtskoolsmakende brokken.

Mijmert u eens met mij terug in de tijd om te kijken hoe het allemaal zo is gekomen.

Toen ik geboren werd, was er nog platteland en zeker waar ik vandaan kom. Mijn opa was kasteelboer en molenaar en van melkquota, mestrechten, bio-industrie en ophokplicht had nog nooit iemand gehoord. Alles scharrelde destijds, maar dat had meer met kleinschaligheid te maken dan met diervriendelijkheid. En de Rabo was nog gewoon Boerenleenbank. Ik was regelmatig bij mijn opa te vinden en heb leren paardrijden op een ongezadeld Belgisch trekpaard toen ik nog nauwelijks kon lopen.

Mijn vader was ongeveer de middelste in een katholiek lange rij van zonen en kwam dus niet in aanmerking voor boerderij noch molen. Wij woonden in de Kerkstraat van ons dorp en daar hadden we in elk geval een flinke ren met kippen. Onze buren, een oom met zijn gezin, mestten in een hok dat grensde aan de bijkeuken zelfs een varken vet. Als de reizende slachter langskwam stond ik vooraan om vooral niet te missen hoe het varken een kogel door de kop kreeg en vervolgens vakkundig gekeeld werd. De balkenbrij die mijn tante van het bloed maakte, heb ik nooit meer zo geproefd, zelfs niet in de allerdiervriendelijkste slagerij.

Al snel kon ik zelf kippen slachten en als er bij ons in het voorjaar een Flappie kwam, werd ik tegen Kerstmis echt niet om een boodschap gestuurd, maar hielp ik mijn vader met het stropen van het diertje. Vreemd genoeg herinner ik me nog goed hoe kwaad mijn vader kon zijn als we door het koren op het veld liepen, terwijl hij altijd erg geïnteresseerd was in de eieren die ik uit vogelnestjes haalde en me ook leerde hoe ik die moest leegblazen.

In de verkennerij leerde ik vuur maken zonder lucifers en bruggen bouwen zonder spijkers, wat achteraf gezien handig was omdat ik mijn diensttijd helaas moest weigeren.

De eerste tekenen van verweking bemerkte ik bij mezelf in mijn studententijd. Ik woonde in een oude steenfabriek in de Ooij, in de uiterwaarden van de Waal. Bij hoog water dromden vele konijnen rond ons huis dat de Vlietberg heette, dus op een heuvel lag en droog bleef. Vanuit het raam was het een koud kunstje om een konijn voor de pan te schieten. Het smaakte niet.

Toch was het avontuur er nog wel in die tijd. Het was de tijd dat negatieve reisadviezen nog niet werden afgegeven en dat je als langharig tuig eigenlijk overal kon komen omdat de Amerikanen toen alleen nog Vietnam probeerden te behouden voor de democratie. Ik moet in die verre oorden toch zeker dingen gegeten hebben die mijn kinderen tegenwoordig via het Wereld Natuurfonds beschermen. Gevaar bestond toen nog niet, of we zagen het niet omdat veel van die verre landen tevens de functie vervulden die later door koffieshops is overgenomen. Jazeker, ook met de biotechnologische vervolmaking van homegrown is veel romantiek en avontuur verloren gegaan.

Misschien omdat ik het niet wilde onderkennen, heb ik mezelf in de jaren  die daar op volgden niet al te veel meer aan avontuur blootgesteld.

Een maand of wat geleden was er echter opeens weer een peilmoment. Een loslopend hondje had drie van mijn loslopende kippen gegrepen. Maar niet afdoende want ze zieltoogden nog.

Natuurlijk heb ik de dieren een soort van kordaat met de handbijl uit hun lijden verlost.

Maar ik heb mijn kinderen eerst naar binnen gestuurd.

Tags: , , , ,

Comments are closed.

 

augustus 2005
M D W D V Z Z
« jul   okt »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031