VERDIEND

1 mei 2007

Na veel wikken en wegen, héél veel wikken en wegen, heb ik een nieuwe auto aangeschaft. Nu denk ik niet dat er veel huisgezinnen zijn waar dit soort grote beslissingen op een zonnige zaterdagmiddag wordt genomen, maar volgens mijn vrouw nam het wikken en wegen bij ons zo langzamerhand groteske vormen aan. Ze beweert dat ze autoverkopers in de verre omgeving van onze woonplaats achter de toonbank zag wegduiken als wij weer eens langskwamen. Dat mag dan misschien wel waar zijn, maar dat heeft ze toch niet uit eigen waarneming, want de laatste weken was ze met geen stok meer een showroom in te krijgen. De enige die me al die maanden door dik en dun is blijven steunen, is mijn zoon. Uiteraard zou ik bijna zeggen, want auto’s kopen is een mannending, ik kan het helaas niet geëmancipeerder brengen. Zelfs bij ons thuis, toch bij uitstek een matriarchaal geleid gezin, beslis ik over de auto’s. Met dien verstande dat mijn vrouw vervolgens zegt dat het goed is.

Waar de vrouwen het al snel, na een paar maanden, voor gezien hielden, bleef mijn zoon onvermoeibaar met me mee zoeken en suggesties aandragen. Daarbij viel zijn voorkeur voor heel duur en heel snel niet te ontkennen. Met enige regelmaat vroegen zijn vrienden me wanneer de nieuwe Bentley of Rolls Royce nou eindelijk voor de deur zou staan. Zoals ieder ander zijn we begonnen bij de dealers in onze woonplaats, maar uiteindelijk zijn we zelfs letterlijk in Maastricht en Groningen wezen kijken en zo ongeveer elk dorp daartussen in. We hebben meer proefritten gemaakt dan de gemiddelde forens per jaar aan woon-werkverkeer doet.

En plotseling was ik er uit. Koningsblauw had ik hem op internet zien staan. Nauwelijks een uur rijden bij ons vandaan. Alleen de directeur van het garagebedrijf had er in gereden, eigenlijk dus nog splinternieuw, behalve de prijs.

‘Wat vind je?’

‘Weet je zeker dat dit is wat je wil?’

‘Denk het wel.’

‘Dan moet je het gewoon doen.’

‘Heb je de prijs  gezien?’

‘Ja.’

‘En?’

‘Gewoon doen. We kunnen het betalen en je werkt er hard genoeg voor.’

Ik weet wel dat je in het huwelijk krijgt wat je verdient, maar er zijn momenten dat je je extra realiseert dat je het slechter had kunnen treffen.

Daarna heeft ze nog geduldig en een soort van aandachtig geluisterd naar de diepere achtergronden achter mijn weloverwogen keuze. Hetzelfde merk als de auto waarin we getrouwd zijn, toen het net een beetje goed begon te gaan met de eigen zaak. Toen zevendehands, nu bijna nieuw. Waren we niet een heel eind gekomen met z’n tweeën?

‘Ik vind het echt hartstikke leuk voor je, schat.’

Dat hoeft zo’n autoverkoper allemaal niet te weten, natuurlijk, maar misschien hadden we hem iets meer tijd moeten gunnen of moeten uitleggen dat de besluitvorming bij ons al grotendeels thuis had plaatsgevonden. We lieten hem licht verbijsterd achter nadat we een half uur voor sluitingstijd op de zaterdagmiddag als gezin zijn showroom binnendenderden en na een proefrit van nauwelijks vijf minuten en één kopje koffie onze handtekening zetten.

‘Misschien had ik het sportmodel een ietsiepietsie leuker gevonden, papa,’ vindt Simon, maar deze is ook heel luxe.’

‘Ik vind het een belachelijke auto, sórry hoor,’oordeelt mijn lieftallige puberdochter.

‘Je hebt het verdiend, schat,’ zegt mijn vrouw.

Ik kan alleen maar glimmen. Soms zit het geluk in kleine dingen en soms in grote.

Tags: , ,

Comments are closed.

 

mei 2007
M D W D V Z Z
« apr   jul »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031