PREDATOREN

Dat is de grote gedachte achter de Ecologische Hoofdstructuur (EHS), een robuust netwerk van aaneengesloten natuurgebieden dat onderdeel moet gaan uitmaken van een Pan Europees Ecologisch Netwerk (PEEN). Samen noemt de Europese Unie dat Natura 2000. Het was zo’n beetje de bedoeling om dat in 2018 voor elkaar te hebben, maar toen werd het crisis. Nu gaat de discussie weer gewoon oudhollands over geld en niet over wie straks wie moet gaan opeten in dat robuuste natuurgebied. Terwijl dat nou juist een hele interessante discussie zou zijn in een land dat collectief onpasselijk wordt van een wegkwijnend rund in de Oostvaarder plassen.

Bedenk immers dat in zo’n groot natuurgebied bijvoorbeeld reeën rondlopen. Beren, wolven en lynxen zijn gek op ree. En met een paar welgemikte ecoducten over het Ruhrgebied, de Route du Soleil en België heb je die grote predatoren zo binnen de landsgrenzen. De allergrootste predator, de mens, is trouwens ook gek op ree, maar die mag even niet meedoen, want dan is alles al weer verstoord voordat het goed en wel in evenwicht is. Eventueel zouden we nog een paar mensen met pijl en boog kunnen uitrusten om in de Oostvaarders plassen af en toe een oerrund voor eigen gebruik te schieten, zoals vroeger de Indianen de bisonkudden op de prairies gezond hielden, maar dat zou ongetwijfeld weer te ingewikkeld worden qua vergunningenstelsel. Dat kunnen we dus beter aan een paar cowboys van Staatsbosbeheer overlaten. Maar dat even terzijde.

De vraag is natuurlijk: willen wij dat? De zelfregulerende natuur mag dan weliswaar straks zo’n 17,5 % van ons grondgebied beslaan, maar neemt de predator daar genoegen mee?

Stellen wij ons een predator voor die vanuit het Poolse platteland, het Duitse Reichswald of de  Franse Vogezen naar de Nederlandse Veluwe is geëmigreerd. Die kan daar achter onze autochtone reeën aan gaan jagen, maar als hij even de kat uit de boom heeft gekeken (!) zal hij zich snel realiseren dat achter het hek waar de tweebenige predator gevangen wordt gehouden, het eten veel makkelijker te verkrijgen is. Inheemse jagers weten dat al lang. De vos die vandaag de dag nog het veld in gaat om achter konijnen aan te hollen, wordt door zijn maten vierkant uitgelachen. Die gaan ’s nacht gewoon een beetje shoppen in de tuintjes van de buitenwijken, waar de tamme, vetgemeste en dus slome kippen en konijnen voor het oprapen liggen.

Zoals meestal, weet ik waarover ik praat. Ik had sinds kort weer een mooie ren met kippen. Acht Wyandotten en twee Orpingtons. Krielen. En na een aanval van de buurtbuizerd heb ik er nog acht en een half. Eentje waarschijnlijk helemaal opgepeuzeld, de ander zwaargewond, maar die heb ik nog kunnen redden. Op zich kan ik daar mee leven. Er komt een buizerd voorbij, hoog in de lucht, die thuis in zijn nest ook een veeleisend buizerdwijfje en een paar jonkies te voeden heeft en die onderweg naar het bos plots tien makkelijke prooien bij mij in de tuin zien. Die vogel heeft dan even niks met een politiek correcte ecologische hoofdstructuur, dat snap ik dan ook wel. Die grijpt zijn kans, mijn kip. Veel meer moeite heb ik met het vervolg. Twee weken later. Mijn kippen houden het niet meer in de ren en van mij mogen ze het weer eens buiten proberen, als ze maar voorzichtig zijn. Binnen twee minuten volgt een luchtaanval. Alleen heldhaftig en luidruchtig optreden van mijn vrouw die het ziet gebeuren, voorkomt nieuwe slachtoffers. Dit betekent gewoon dat die buizerd heeft zitten wachten, één vleugel op de rug, twee veren in de neus, totdat het eten weer naar buiten scharrelde. Dat is geen complete en oorspronkelijke, dat is gecorrumpeerde natuur.

Ik gun iedereen zijn ecologische hoofdstructuur, maar ik houd mijn kippen voorlopig achter slot en grendel. Wat de vos, de marter en de buizerd kunnen, is voor de beer, de wolf en de lynx een peulenschil.