Bladformule: ROOTS
Titel: ROOTS/ Uitgeverij: Grote Uitgeverij in het Westen des Lands/ Hoofdredactie: Fanny Glazenburg / Vormgeving: Janneke Niezen /Verschijnt: maandelijks/ Prijs: € 5,95 / Omvang: 124 pagina’s / Oplage: ? / 1/1 full colour: ?
Moet eerlijk bekennen dat ik Grasduinen de laatste jaren niet echt scherp in de verrekijker had. En velen met mij ook niet. Volgens de laatste ongelogen HOI-cijfers had het blad nog krap an 15.000 abonnees, redelijk stabiel, en een paar duizend exemplaren losse verkoop, onstabiel onder druk. Er sneuvelen regelmatig titels met hogere oplagen. Dat zal de reden zijn dat de vers hierheen gepromoveerde hoofdredacteur een soort dood-of-de-gladiolen carte blanche heeft gekregen. Red wat er te redden valt. Voor de titel – geniaal in al zijn duidelijkheid – heeft ze alvast niets kunnen doen, die is gesneefd. Het is Roots geworden en daar is over nagedacht. De trouwe lezer zal zich wellicht afvragen of dat nodig was, een Engelse naam, oppert de hoofdredacteur maar vast zelf in het editorial. Mij lijkt van wel, je gaat een blad toch niet Wortelen noemen? Alhoewel, daar zit ook best iets dieps in, als je er langer over brainstormt. Peen had misschien ook gekund, maar dat spreekt de moderne lezer toch weer op z’n Engels uit, Pien, en dat slaat dan ook nergens op. Roots dus, en lezer Ulrik van der Laan kan het bijna nog beter uitleggen dan de hoofdredacteur zelf – voorkennis? “(…) verdieping in de natuur (…) enorme verrijking (…) dichter bij de roots.”
Op de cover staat het ook uitgelegd: dicht bij de natuur, dicht bij je zelf. Voor de cover zelf geldt dat ook een beetje. Het cover-model, een gestreept nestzwammetje naar ik aanneem, is van zo dichtbij gefotografeerd dat het onscherp wordt. Vanwege de artistiek? Is toch achterlijk! Daar had natuurlijk de foto van pagina 46 moeten staan, van mijn persoonlijke favoriet uit het dierenrijk, de luiaard. Dan had ik in één klap ook de covertekst begrepen, ‘dieren leren ons gelukkig te zijn’ en daarmee meteen een stuk van de nieuwe formule.
Met de fotografie is sowieso iets vreemds aan de hand. Lijkt wel alsof er teveel budget is gaan zitten in de fraaie uitvoering van het magazine zelf, mooi, uiteraard chloorvrij papier, uitknip- en bewaarkartonnen tussendoor, erg goed gedrukt, gelumbeckt. Veel lezersfoto-niveau beeld, waarschijnlijk om de redactionele kosten te drukken. Roots-redacteur Chris Muyres verklapt: “(…)een weekendje met het hele gezin logeren in een sterrenkubus om dat te fotograferen en erover te schrijven(…)” Had de echte fotograaf dan op de bank laten slapen als het gezin zo nodig mee moest op reportage, denk ik dan.
Teksten en bekopping zwabberen een beetje. Soms best leuk geschreven, soms uitgesproken truttig. Nu eens tongue-in-cheek, Grasduinen (!) op Ameland, dan weer grammaticaal hartstikke fout of anders onbegrijpelijk, En, met wie ga je? (boven een verder prima rugzakkentest) maar ook dik-hout-en-toch-erg-grappig, Roots 66 (trektocht met routebeschrijving).
Ach, al met al is het best een aardig anderhalf-uur-op-de-bank-in-de-serre-blad geworden, dat Roots. Maar ik blijf twijfelen over die formule. Voor wie is dit blad? Voor eerder genoemde Ulrik van der Laan, de natuurgids in opleiding? Denkende boswachters, oprechte natuurbehouders? Die zijn wellicht ontvankelijk voor wat psychologische diepgang in de natuurbeleving, maar die hoef je daarentegen niets uit te leggen over het burlende hert, die hebben de Latijnse naam voor de echte kamille gewoon paraat en die weten heus wel dat paddenstoelen vrienden zijn en geen eten. Voor de ANWB-fleecetrui, wandelschoenen, vroege vogels, organische middelbare leeftijd? Die hebben zojuist het clubblad van Natuurmonumenten in de bus gekregen met daarin een foto van een burlend hert zo spectaculair professioneel plat op de bek gefotografeerd, dat je z’n huig bij wijze van spreken kunt zien trillen. Zijn die op zoek naar een vleugje Happinez in hun ouwe Grasduinen?
Dat ik het zelf nou toevallig begrijp, zegt niks. Ik ben persoonlijk heus wel eens dieper tot me eige gekomen op een lange hei-wandeling, traantje weggepinkt bij een bloederige zonsondergang. Ben mutatis mutandis van mening dat de hufterij in zijn algemeenheid gebaat zou zijn met een verre dropping in onherbergzame natuur. Maar wat doet de vakkenvuller bij de Jumbo, is de vraag. Vind die een plekje op het schap tussen Happinez, Psychologie Magazine, ANWB Kampioen en Seasons? Is daar überhaupt een plekje en weet de beoogde verjongde doelgroep dan dat ze daar moet kijken? Ik zal het mijn zoon eens vragen, hoewel die eigenlijk van de koek is.