VERBOUWING

30 oktober 2011

 

Toen we het plafond van de badkamer moesten stutten omdat het anders waarschijnlijk op de hoofden van onze vakantiekattenoppas was gevallen, viel bij ons dan uiteindelijk het kwartje. Er was geen ontkomen meer aan: er moest verbouwd worden. Maar eerst op vakantie, moed verzamelen, plannen maken, geld tellen en hopen dat de ingenieuze constructie van een bevriend aannemer het zou houden. Want je wil geen bloederige rommel in  je badkamer als je thuiskomt en al helemaal geen uitgestorven katten en kippen.

De vakantie loste niks op. De moed bleef in de schoenen, met plannen schoot het niet erg op aan de rand van het zwembad, terwijl we met het geld tellen de eerste dag al ruim voor de middag klaar waren. Thuis gekomen bleek het plafond van de badkamer er nog steeds grotendeels in te zitten. En indirect leidde dat tot de eerste echte beslissing in ons verbouwingsplan: de nieuwe badkamer zou in elk geval geen ligbad meer krijgen. Daarin lig je immers maar naar het plafond te kijken en dat is vragen om problemen.

Toch raakten we in de stroomversnelling. Voor een nieuwe keuken kregen we een offerte van zo’n chique keukenzaak waarvan wijzelf en onze bankrekening in de slappe lach schoten. Daar had die bevriend aannemer op zitten wachten. Met wat creatief rekenen zijnerzijds en nadat we ons ambitieniveau wat meer in overeenstemming hadden gebracht met onze culinaire capaciteiten, waren we er snel uit. Een paar weken later zat de nieuwe keuken er al in. Handgemaakt, maar dat was nauwelijks te zien. De overlast was erg meegevallen, met barbecue, magnetron en telefoon kun je een modern gezin heel aardig voeden. Wat we trouwens al wisten.

We vatten moed voor de volgende fase: de badkamer. Heel even hadden we gedacht dat we die anderhalve week dat het zou gaan duren, wel zonder douche zouden kunnen.

‘Toen je vader en moeder zo oud waren als jullie, gingen we een keer in de week onder een koude douche.’

‘Ja maar papa, voor de oorlog was alles anders en jullie hebben ons zelf zo verwend.’

‘Ik ga echt niet douchen op de sportclub tussen al die blote vieze mannen. Dan stink ik nog liever.’

Dus kwam er een nooddouche, met zo’n plastic douchegordijn dat steeds tegen je aanplakt en een slang door het kattenluikje naar buiten om het water af te voeren. Dat moet het moment zijn geweest dat de katten besloten om bij de buren te gaan wonen. Hadden wij dat ook maar gedaan.

Maar wij gingen naar de grote stad om tegels uit te zoeken. Nooit geweten dat er zo idioot veel verschillende tegels zijn en ook niet geprobeerd om van te voren enige consensus te bereiken. Nu dreven we een overigens zeer ervaren verkoper tot wanhoop door volstrekt tegenovergestelde eisen te stellen. Dat werd nog een hele vertoning daar in die winkel en eenmaal buiten spraken we af om voortaan wat eensgezinder op te treden. De tweede keer dat we in dezelfde winkel kwamen, bleek trouwens dat het aan de verkoper van de eerste keer had gelegen. Want met het plezierige meisje dat ons bij ons tweede bezoek hielp, waren we er snel uit. Vier weken later was de badkamer zover klaar dat we onder een stevig plafond met inbouwspotjes en een riante regendouche konden staan.

En toen kwamen de schilders en die zijn er nog steeds. Twee hardwerkende, bescheiden mannen, die elke dag om 8 uur beginnen, die het ogenschijnlijk geen probleem vinden als wij met wapperende ochtendjassen langs de pas geverfde deuren strijken en die ook gewoon met de schuurmachine aan de slag gaan als een van onze kinderen kan uitslapen omdat die het eerste uur vrij heeft. Hooguit gaat de bouwradio een streepje zachter. Ze zijn nu in de keuken, daarna de bijkeuken en de aangebouwde garage toch ook maar en dan is het klaar. Misschien nog een dagje poezenpootjes op de vensterbanken en het parket bijwerken en dan is het huis weer van ons. Een prachtige nieuwe keuken en badkamer en van binnen alles opgefrist in de kleuren die we zelf hebben uitgekozen.

En buiten? Tien jaar geleden heb ik ons huis laten schilderen in de kleuren die tevoorschijn kwamen toen ik een oud paneeltje verwijderde. De originele kleuren van de architect, dacht ik en ik vond het zelf prachtig. Op aandringen van de schilders die de hele straat gedaan hebben, van mijn vrouw en alle buren, is het dit keer traditioneel donkergroen voor luiken, lijsten en goten en crème voor de kozijnen. Zoals de hele straat.

‘Het is weer een beetje in overeenstemming met de rest,’ zei de buurman en hij lachte er bij alsof hij een grapje maakte.

Het is misschien de verbouwingsstress en het gaat vast wel weer over, maar ik behoud mij het recht voor om over tien jaar alles zachtroze te laten verven.

Comments are closed.

 

oktober 2011
M D W D V Z Z
« sep   nov »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31