DE VOS

13 augustus 2012

 

Wat weten wij van de vos (vulpes vulpes)? Dat hij graag een kippetje blieft, hondsbrutaal is en dat er een hoop flauwekul over wordt verteld. Het kippetje en de brutaliteit hebben we van eigen waarneming en de flauwekul lazen we op Wikipedia. Ik praat u even bij.

 

Maar eerst, hoe kom ik zo op het onderwerp? U herinnert zich vast de wegwedstrijd wielrennen voor vrouwen op de Olympische Spelen. Glorieus en verdiend gewonnen door onze Marianne Vos. Hele spannende wedstrijd, maar niet de hele tijd. Soms fietsten ze ook gewoon een stuk rechtdoor. En in dat soort situaties begint die verslaggever die zijn verstand van al die sporten zo te zien ook eerder achter de televisie heeft opgedaan dan door actieve beoefening – die dikke dus – te brabbelen. Marianne zat in een kopgroepje en het peloton was dus op vossenjacht. En dan zelf het hardste lachen. Daar waren ze in Engeland zo gek op dat er op het platteland geen vos meer te vinden was en dat ze allemaal uitgeweken waren naar de buitenwijken waar ze zich te goed deden aan vuilniszakken. Typisch geval van een belletje horen rinkelen maar de klok en de klepel niet uit elkaar kunnen houden. Voordat ik dan mijn ingezonden brief op de post doe, kijk ik eerst altijd even in Wikipedia om mijn eigen eigenwijsheid te schragen. Het verhaal dat daar staat rammelt, vandaar dat ik u even bijspijker.

Om te beginnen staat er dat de vossenjacht in Engeland sinds 2005 verboden is. Bijna waar. De Engelse plattelands-elite en nouveau riche bestijgt nog steeds in over het algemeen te krappe rode jasjes hun edele viervoeters om met een meute honden door de dreven te galopperen, maar ze jagen daarbij niet meer op een levende vos, maar op een geurspoor. Dat zo’n spoor schijnt te worden getrokken met een vossenvacht en dat ook de Engelse vos zijn jasje over het algemeen niet vrijwillig uittrekt, is daarbij dan een pikant detail.

Verder zou het verschijnsel van de vos in de buitenwijken van steden – alweer volgens Wikipedia – een typisch Engels verschijnsel zijn. Geenszins. Nou kunnen we onze woonplaats nauwelijks een stad noemen maar wij wonen wel in een buitenwijk en wij hebben vrijwel dagelijks een vos op bezoek. En niet vanwege onze vuilniszakken maar vanwege onze kippen en die van de buren. En de konijnen van de buren aan de andere kant. Omdat de vos in gebieden waar mensen wonen in de ochtendschemering jaagt, heb ik dit overigens niet uit eigen waarneming, maar van mijn vrouw. En dat is zeker zo betrouwbaar. Dat die vos dan doodgemoedereerd naar mijn vrouw in haar ochtendjas gaat staan kijken, de laatste keer zelfs nog met een kip van de buren in zijn bek omdat de buurvrouw was vergeten het hok af te sluiten, bewijst nog maar eens dat het dier bepaald niet mensenschuw is. Zoals Wikipedia ook nog beweert. Waarom zou hij ook? Mijn vrouw heeft helemaal geen geweer en jagende Engelsen worden bij ons in de tuin natuurlijk ook niet aangetroffen. En voor onze katten, voor zover al wakker, is helemaal niemand bang, behalve dan de ruwharige teckels van twee huizen verder, maar dat is weer een heel ander verhaal.

De brutaliteit heb ik zoals gezegd ook van eigen waarneming. Net als Marianne Vos fiets ik namelijk. In mijn geval op een Gazelle herenfiets, over de hei, naar de sportclub. Een paar keer per week, meestal op woensdag. Deze week trof ik daar een vos, een paar meter van me vandaan. Moeilijk te zeggen of het dezelfde was als die van mijn vrouw – de kip was op. Ik stap af en neem de vos aandachtig op. En hij mij. Een fietser komt achterop, een vader met zijn zoontje in een stoeltje voorop. ‘Kijk,’ zeg ik, ‘een vos.’ ‘Gôh,’ zegt die man, ‘dat is ook wat’ en hij stapt ook af, tilt zijn zoon uit het stoeltje. Staan we daar met z’n drieën naar een vos te kijken, een meter of drie van ons vandaan en die geeft geen krimp. Hoezo mensenschuw? We zijn uiteindelijk maar doorgefietst, want we hadden nog wel wat anders te doen en de vos klaarblijkelijk niet.

Prima verhaal, zeker, maar natuurlijk ook wat ongemakkelijk als blijkt dat je zelfs Wikipedia niet helemaal kunt vertrouwen. Daar haal je als moderne journalist toch vaak je wijsheid vandaan, al zal niet iedereen dat zo ruiterlijk durven toegeven als ik.

Dan lees ik in dezelfde wiki dat er in Rusland een langdurig experiment is geweest met het temmen van vossen. En dat ze daar ook successen in hebben geboekt. Het zóu natuurlijk kunnen dat onze vos…, maar erg waarschijnlijk lijkt het me niet.

 

 

Leave a Reply

 

augustus 2012
M D W D V Z Z
« jul   sep »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031