BUURMAN

17 september 2013

Laatst schold ik hem nog hartelijk uit voor bamboe-terrorist, omdat hij mijn strakke erfscheidinghaag dreigde te verstikken met die nonchalant aangeplante, panda-lokkende woekeraars. We konden er bij een goed glas smakelijk om lachen. Ik, omdat ik een goede grap van mezelf altijd wel kan waarderen, hoe vaak ik hem ook vertel. En hij ook. Snel daarna gingen we allebei ver weg op vakantie. Maar híj kwam niet terug. Monumentje voor de buurman.

We zaten bepaald niet op elkaars lip, maar we woonden wel al heel wat jaren naast elkaar; gevoelsmatig eigenlijk altijd al. Ongeveer dezelfde generatie. Als we gescharrel hoorden aan de andere kant van de haag, altijd op zijn minst een groet. Maar vaak ook even omlopen voor een kletspraatje, met of zonder smoes. Toevallig tegelijkertijd de vuilnisbak aan de straat zetten, dat soort werk. Elkaars bedoening en beesten een beetje in de gaten houden tijdens vakanties. Een lange ladder lenen. Bij officiële en officieuze gelegenheden kwamen we natuurlijk bij elkaar over de vloer en van lieverlee ook bij lief en leed. Van al die jaren kan ik me geen onvertogen woord heugen. Beetje excentriek, alternatief, ecologisch-vegetarisch, erudiet. Zo’n buurman die je zou kiezen, als dat zou kunnen. Waarvan je op een gegeven moment wel durft, maar niet hoeft te zeggen dat het een vriend is geworden.
Als zijn familie het barre nieuws komt brengen is er eerst vooral verbijstering, ongeloof en verdriet, maar later op de avond tot diep in de nacht komen ook de flessen, anekdotes en een lach en een traan op tafel.
Ik vertel het verhaal van de zwermende bijen; voor alle buurmannen en speciaal om die van mij te gedenken. U zult het me niet kwalijk nemen, tenslotte kent u hem ook een beetje van eerdere verhalen.
Op een zekere niets-aan-de-hand dag vroeg in de zomer loop ik wat in de tuin te rommelen. Er passeren een paar bijen. Niet ongebruikelijk, want de buurman houdt bijen. Die komen regelmatig van mijn bloeiende lavendel snoepen en in ruil daarvoor verwacht ik dat ze mijn zogenaamd zelfbestuivende appel- en kersenbomen een handje helpen. En als het even kan een potje honing met lavendelzweem. De natuur zoals hij bedoeld is. Maar een paar bijen wordt een trosje dat even later aanzwelt tot een heuse zwerm. En dat is ook precies wat die bijen aan het doen zijn, begrijp ik later, zwermen. Een koningin verlaat de ouderlijke korf om zich zelfstandig te vestigen en in haar kielzog neemt ze een .. eh .. zwerm andere bijen mee. Zoals altijd, blijf ik aanvankelijk kalm. Mij is verteld dat bijen in principe niet agressief zijn. Dat principe blijken deze bijen echter te laten varen bij het ruiken van het dure en exclusieve eau de toilette dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen en dat ik misschien iets te rijkelijk aanbreng zodat het ’s anderendaags ook nog om me heen hangt. De dapperste bijen zetten onverdroten de aanval in omdat ze mij voor een bloemendief houden en prikken me lek. Nou ja, lek, ik moet drie angels trekken. In blinde paniek vlucht ik naar de buurman, maar die is er niet. Zijn zus en nichtje wel, die met fundamentalistische hoofddoekjes tegen binnenvliegende bijen en zonder parfum op zoek zijn naar de koningin om die te vangen en aldus een nieuw volk te stichten.
‘Help, help!’ roep ik, omdat ik even geen andere tekst paraat heb, terwijl ik normaal gesproken toch niet op mijn mondje gevallen ben. Ze volgen mij op een drafje naar mijn tuin, maar daar blijkt dat de zwerm me achtervolgd heeft en zich, met koningin en al, tijdelijk heeft gevestigd op een tak van hun bloeiende notenboom. Van daar laten ze zich makkelijk in de nieuwe korf schudden.
Later spreek ik de buurman er natuurlijk op aan, vooral om herhaling van dit angstige en in principe levensgevaarlijke avontuur te voorkomen.
‘Voortaan geen parfum meer op doen,’ zegt hij, iets te laconiek.
‘Maar ik ben geprikt,’ zeg ik verontwaardigd, ‘weet je wel dat ik een parafo.. eh..anafila..’ Ik kan even niet op het woord komen.
‘Een anafylactische shock bedoel je? Och, dat komt weinig voor. Maar weet je dat bijengif uitstekend is tegen reumatiek?’
‘Laat ik daar nou weinig last van hebben,’ snuif ik enigszins geprikkeld.
De familie overweegt de bijenvolken weg te doen. Ik denk er over om een imkercursus te doen; er zal toch bestuifd moeten worden. De bamboe krijg ik in elk geval wel beteugeld.
Maar onze straat zal nooit meer hetzelfde zijn.

Leave a Reply

 

september 2013
M D W D V Z Z
« mei   sep »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30