LEFVOGELS

19 september 2013


In de tuin klinkt een gekrakeel van jewelste. Eksters, zegt mijn geoefend oor. De ekster is een buitengewoon ordinaire en luidruchtige vogel, met een hele grote bek en voor de duvel en z’n ouwe moer niet bang. Met z’n zwart-witte uitdossing hopt hij ook niet bepaald onopvallend door de dreven. Echt zo’n onguur type dat wij liever niet zien in onze keurige buurt, maar die zich daar dus uitgebreid helemaal niets van aantrekt. Op dit moment maakt hij blijkbaar mijn achtertuin onveilig.

Het is ook altijd wat in die natuur! Een mens kan niet eens rustig bij de krant zijn bordje ochtendpap nuttigen. Ik besluit maar eens poolshoogte te nemen. Normaal gesproken zou dat met 3 (!) katten natuurlijk niet hoeven. Een beetje kat houdt in zijn eentje een tuin van gemiddelde grootte vrij van ongewenste vogel-types. Maar mijn katten zijn allesbehalve normaal en worden bovendien door mijn vrouw sufgevoerd. Die kennen de natuur alleen van de uitzendingen van de EO. Komen alleen af en toe buiten om te lellebellen met de buurtkaters en zeker niet om hun kostje bij elkaar te scharrelen. Dat hoeven ze niet en in het geval van de ekster kunnen ze dat ook beter maar niet wagen; die pikt ze gewoon de ogen uit.
Het komt weer allemaal op mij neer.
Buiten aangekomen zie ik meteen dat mijn andere grote zorgen, de kippen, al in de schuilkelder zitten. Het is dus ernst; code rood, alarmfase 3. Aan de andere kant van de tuin de reden voor de paniek: een joekel van een buizerd heeft iets gevangen en zit dat gezellig bij mij in de tuin op te peuzelen. De buizerd ziet mij ook, maar verbindt daar voor zichzelf geen conclusies aan; het stoort hem of haar blijkbaar niet dat ik toekijk terwijl hij of zij haar ontbijtje verorbert. U merkt dat ik hier een geëmancipeerde slag om de arm houd: ik weet niet of het een mannetje of een vrouwtje is. Geen idee waar je dat aan zou moeten zien. Dit is nogal een fors exemplaar en dan ben je toch vanzelf geneigd te denken dat het om een mannetje gaat. Maar misschien is dat wel typisch mannelijk chauvinisme, misschien zijn bij de buizerds de vrouwtjes juist wel wat flinker van postuur. Zeker is dat ik nooit dichtbij genoeg zal kunnen komen om eventuele primaire geslachtskenmerken te determineren, als die er al zijn.
Maar dat allemaal geheel terzijde.
De buizerd stoort zich dus niet aan mij, maar kijkt wel voortdurend geërgerd over zijn schouder waar twee eksters het luide misbaar maken dat ik hoorde. En dat niet alleen, ze pikken ook voortdurend naar zijn staart.
Dat vind ik dan weer stoer van die eksters. Eén haal met die machtige klauwen en ze zijn er geweest, maar dat houdt ze niet tegen. Op dat moment denk ik dan nog dat de buizerd een broer of zus, of eventueel een verre neef van de eksters te pakken heeft en dat ze die proberen te redden uit de klauwen van de rover. Maar dat is niet erg logisch. Een ekster mag dan een hele grote muil hebben, verder heeft hij niet veel om het lijf; voor een buizerd hooguit een tussendoortje. Als ik beter kijk zie ik dan ook dat de buit uit een vette duif bestaat. Maar waar maken die eksters zich dan zo druk over, vragen u en ik ons af. Zou het solidariteit zijn met de zwakken in de vogelsamenleving? Ik waag het te betwijfelen. De duif is weliswaar een kneus, staat op menig menu – zelfs onze katten vangen er wel eens een per ongeluk – maar wekt verder toch weinig sympathie. Ze worden wel de ratten onder de vogels genoemd. Ik heb wel eens ergens gelezen dat duiven de enige vogels zijn die gaan zitten om te poepen. Omdat dat vaak precies boven mijn auto is, heb ik zelf ook weinig met duiven. Overigens net zo min met bommenwerpende meeuwen.
Maar ook dat weer allemaal geheel terzijde.
De buizerd ondertussen, onwetend en waarschijnlijk ook totaal niet geïnteresseerd in mijn overpeinzingen, probeert de eksters van zich af te schudden. Hij komt, met prooiduif en al, een stukje van de grond af en wappert vervaarlijk met zijn vleugels. Mijn kippen, die dit dus niet meemaken, want met de veren voor de ogen diep in hun hok verscholen, zouden er spontaan van in zwijm vallen. Zo niet de eksters. Bij de manoeuvre vliegen de brokken duif in de rondte en daar hebben ze blijkbaar op gewacht. Gulzig slaan ze toe.
Nee, fraai is het soms niet, wat de natuur je op de vroege ochtend voorschotelt. En je kunt veel van eksters zeggen en vleiend is dat meestal niet.
Maar ze hebben wél lef.

Er gaan geruchten dat ik de avonturen in mijn achtertuin wat groter maak dan de werkelijkheid, ja, zelfs dat ik dingen zou verzinnen.
Gelukkig heb ik bovenstaand tafereel gefilmd, zij het niet helemaal scherp. Buizerd

Leave a Reply

 

september 2013
M D W D V Z Z
« mei   sep »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30