KATTENSCHANDE

23 september 2014

Veto & Félana (filmpje)

Veto in kerststalletje

Van ons circuleert een bijzonder gênant filmpje op internet. Het is buiten ons medeweten gemaakt door een buurmeisje, uitsluitend bedoeld voor privé-gebruik maar desondanks door een niet nader te noemen persoon op het wereldwijde web gekwakt. Tot onze wereldwijde schande. Alhoewel, ‘ons’ is misschien wat te breed geformuleerd, het gaat om een bepaald gezinslid. En zelfs dat is betrekkelijk, want niet iedereen in dit gezin beschouwt de katten als integraal onderdeel van het gezin. Ik bijvoorbeeld en met name.

Laat ik voorop duidelijk stellen dat het mijn schuld niet is. Deze keer kan ik er echt helemaal niks aan doen. Als het anders was geweest, zou ik het vast wel ruiterlijk hebben toegegeven, of desnoods schoorvoetend. Met de opvoeding van onze katten heb ik niets te maken. In goede noch in kwade zin. Ik stel me op als een scheidsrechter in het voetbal, of als een koekoeksklok ten opzichte van de tijd. Ik ben er wel bij, zie het gebeuren, maar stel me volstrekt neutraal op en geef alleen een waarschuwing als het strikt noodzakelijk is. Er is tussen de katten en mij weliswaar sprake van enig wederzijds respect, maar voornamelijk van volstrekt wederzijdse desinteresse. Ik voeder ze bij voorkeur niet, dat doet mijn vrouw. Ze weten dan ook dat bij mij niet hoeven te jengelen tegen etenstijd (16.45 sharp), maar daarentegen galopperen ze massaal en eendrachtig naar het tuinhek als ze mijn vrouw aan het eind van de straat horen (!) aankomen op de fiets. Alleen als mijn dierbare echtgenote langer dan een dag van huis is, doe ik de foeragering. Mijns ondanks, maar dat is de afspraak. Terwijl iedereen weet dat ze van een vastendagje heus niet zullen komen te overlijden. ‘Maar dat geldt voor ons allemaal,’ pleegt mijn vrouw dan veelbetekenend te zeggen. Ik merk heus wel dat de liefdeloos opengetrokken blikken de katten eigenlijk niet smaken, maar ik ga er natuurlijk geen promotiepraatje bij geven, ‘dat is lekker hè jongens, mmm, smullen maar.’ Hállo, ik ben een vént! Geen wonder dat katten meestal nog blijer zijn dan ik als het vrouwtje weer thuis komt.
Er komt wel eens een kat bij mij op schoot zitten als we ’s avonds voor de televisie hangen. Maar dat is ofwel per ongeluk, ofwel omdat de schoot van mijn vrouw bezet is met alle andere, ofwel dat er gedemonstreerd moet worden dat ze zwaar beledigd is door het een of ander. Vraag me niet naar een voorbeeld, want kattenpsychologischtechnisch stel ik niets voor. Ze ligt dan altijd min of meer strak gespannen, zo van: ‘bij de eerste foute beweging ben ik weg want ik lig sowieso net zo lief op het pianokrukje.’
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, heb ik geen hekel aan katten. Ik ben er weliswaar allergisch voor, maar dat ben ik ook voor escargots in knoflooksaus en daar ben ik ook nog steeds gek op. Verschil is wel dat ik nooit meer slakken bestel in een restaurant en dat ik voor mijn kattenallergie pilletjes van de dokter heb. Als ze met hun morsige pootjes over mijn glimmende auto lopen als ik net uit de wasserette kom, begrijp ik dat ze de warmte van de motorkap zoeken. Ksst, ksst!. Maar die hele houding, arrogant, zelfverzekerd, soeverein, zeg maar: schijt áán, dat kan ik waarderen, herken ik misschien wel een beetje in mezelf; eerlijk is eerlijk. Ik vind het leuk om te zien hoe ze hun territorium verdedigen, met name tegen de teckels van de buren.
En daar zit hem dus de pijn van dat filmpje waar ik het eigenlijk over wilde hebben voordat ik afdwaalde. In het filmpje zien we een kat die duidelijk herkenbaar is als onze Veto. Buurmeisje heeft zelfs niet de moeite genomen om een zwart balkje voor zijn oogjes te monteren. Technisch te moeilijk soms? De kat zit in de tuin van de buren werkelijk schaamteloos te sjansen, vrijen en mauwen met een meisje dat daar toevallig aanwezig is en nergens aanstalten maakt om een blikje voer te openen. Gewoon uit een soort slijmende hartelijkheid dus. Volstrekt desavouerend naar ons toe. Mijn vrouw baalt er wel eens van dat de zwerfkater – we noemen hem Teuntje – die tegenwoordig elke avond bij ons mee eet, meteen verdwijnt als hij zijn bakje heeft leeg geschrokt en niet even blijft om dankbaar te kroelen. Ik persoonlijk vind dit erger.

Leave a Reply

 

september 2014
M D W D V Z Z
« sep   nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930