LUISTEREN

22 september 2014

Ooit een vertederend wolbaaltje

Ooit sprak ik hartgrondig mijn veto uit over nóg een nieuwe poes in dit huishouden annex dierenpension. Ik wilde het niet hebben, zou niet gebeuren, geen sprake van. Resultaat is dat we nu een kat hebben die – als het haar uitkomt – luistert naar de naam Veto. Ooit een vertederend wolbaaltje in het nestje van onze hoofdpoes, inmiddels een wildverharende mauwer die bij voorkeur op mijn plek op de bank ligt te wachten op de volgende bak voer. Ik bedoel maar…
En nu wil mijn vrouw een hondje. Ik niet. Vooralsnog, bij voorkeur, liefst niet; laat ik voorzichtig zijn. Eerst de katten opmaken. Het is even zoeken naar de juiste tactiek.

Aan mijn kinderen heb ik in dit geval helemaal niets, laat dat duidelijk zijn. Ik heb een zus en een nicht die psychologie gestudeerd hebben, dus ik heb er zelf ook een beetje kijk op, en het lijkt me zonneklaar dat die hele hondjesbehoefte van mijn vrouw eigenlijk voortkomt uit wat wij in de psychologie het lege-nest-syndroom noemen. Terwijl ik in al mijn naïviteit nog dacht dat we dat probleem hadden getackeld met de aanschaf van twee zebravinken. Feitelijk zijn mijn kinderen medeschuldig door buitenshuis te gaan studeren. Wat hen er overigens geenszins van weerhoudt om zich nog steeds met de gang van zaken in het ouderlijk huis te bemoeien. Bij het vriendje van mijn dochter thuis hebben ze zojuist een mishandelde en verwaarloosde golden retriever uit een opvangcentrum geadopteerd. Zóóó lief! De jongen woont overigens ook niet meer thuis, vandaar waarschijnlijk; zie hierboven. Mijn zoon en zijn nieuwe vriendin hebben afgelopen zomer nog heel gezellig samen op haar ouderlijk huis en hun vier (!) honden gepast. Ik hoef niet te vertellen dat ook dat meisje niet meer thuis woont? Wat mijn zoon vooral aanspreekt is dat die honden zo goed zijn opgevoed en luísteren. Ik werp natuurlijk tegen dat bij ons in huis ondanks al onze opvoederij nog nooit iemand geluisterd heeft, zeker niet naar mij. Ja, de kippen luisteren; als ik met een bakje met graan rammel, komen ze uit alle hoeken en gaten aan fladderen. Maar dat lukt me ook bij de kinderen met mijn wereldberoemde macaroni met balletjes; dat telt niet.
Het zal zo’n vaart toch niet lopen, denkt u? U kent mijn vrouw niet. Was er eerst nog sprake van het abstracte ‘een hondje’, al snel had ze haar oog laten vallen op een specifieke soort, een markiesje. Dat zijn, oneerbiedig en hopelijk fokker-beledigend gezegd, kruisingen tussen een keeshond en een langharige teckel, en dan zwart. Een prima keuze, want de wachtlijsten voor dat soort hondjes is ellenlang. Maar dus niet voor ons, want een paar weken na inschrijving kwam er al eentje beschikbaar voor ons. Maar nog geen man overboord (!), want dat was zelfs mijn vrouw wat te plotseling. ‘Mijn man is er nog niet helemaal klaar voor.’
Daar wordt nu dus aan gewerkt.
‘Dan ga jij tussen de middag met haar lopen, om inspiratie op te doen, net als vroeger met onze dochter.’ Dat is vals. Ik was inderdaad gek op de ommetjes door onze lommerrijke buurt met mijn dochter. Ongegeneerd naar binnen kijken bij de buren gaat prima met een drentelende dochter, maar ook met een hondje dat af en toe bij een boom blijft staan.
‘Is toch anders,’ werp ik tegen, ‘met zo’n uitschuifuitlaatlijn en een plastic zakje voor de drollen.’
‘Of we gaan fietsen en dan zit ze zo trots in een mandje voorop.’
‘Ik zou van schaamte en schande een paar meter achter jullie fietsen.’
Maar zo kom ik er niet, begrijp ik ook wel, dit pad leidt rechtstreeks naar uitbreiding van de veestapel. Beter is het om te demonstreren dat ik in dit lange huwelijk toch ook wat tactisch vernuft heb opgedaan.
‘Als we dan toch een hond nemen…’ begin ik. Een meesterzet, vind ik zelf. Hiermee suggereer ik bijna achteloos dat ik me al gewonnen geef. En ik zie ook al iets van triomf in haar ogen, weliswaar verpakt in die bekende ‘wat ben je toch lief’-blik. ‘…dan zou ik ook gaan voor een échte hond, waar je als man mee gezien kunt worden. Waar ik mee op politiehondentraining kan, die waakt over huis en haard, lief voor ons, vals voor inbrekers. Die korte metten maakt met die lawaaiige teckels van de buren. Een rottweiler of dobermann. Zullen we eens op internet kijken?’

Leave a Reply

 

september 2014
M D W D V Z Z
« sep   nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930