WINTERLOOPJE

17 september 2014

Mijn dierbare echtgenote had mij ingeschreven voor het winterloopje in Egmond aan Zee. Dat had ze natuurlijk niet zo maar moeten doen; eerst even overleggen. Misschien was ik er qua hardlooptrainingsschema nog helemaal niet aan toe. Misschien had ik zelf wel mijn wedstrijddebuut willen uitkiezen. Maar ik ben toch gegaan.

De Halve van Egmond is mijn favoriete wedstrijd, niet in de laatste plaats omdat ze er behalve de halve ook de kwart marathon lopen. Dat is 10 kilometer en nog wat, een afstand die ik inmiddels geacht word te halen. In februari is er nog een wedstrijd in Schoorl, ook zo’n schattig badplaatsje aan de Noord-Hollandse zeekust. In feite haal ik die twee wedstrijden wel eens door elkaar, omdat voor een argeloze bezoeker twee schattige badplaatsjes vol hardlopers in de winter nogal op elkaar lijken, omdat we voor beide wedstrijden de auto parkeren in Alkmaar waarna we met de bus verder gaan, omdat zowel in Schoorl als in Egmond prima appeltaart wordt geserveerd bij de finish, mét slagroom, en omdat in beide dorpen Frans Heffels de speaker is. Dat van die appeltaart vertel ik omdat ik vorig jaar in Egmond de doorgang van mijn vrouw gemist heb omdat ik net een grote hap nam, wat zij kon zien omdat ik pontificaal achter het raam van restaurant Van Speijk zat, waarvandaan je een prima uitzicht hebt op de lopers; maar dus toen even niet. Mijn vrouw gebruikt dat voorvalletje tegenwoordig fijntjes om het verschil in beide loopjes te duiden. Dat van Frans Heffels vertel ik omdat hij weliswaar geen familie is, voor zover wij weten, maar nooit te beroerd om door de parcoursluidsprekers te brullen dat er nu een Heffels finisht. Ik sein hem dan bijtijds in dat zij er aan komt.
Dit jaar moest Frans zelf de startnummers in de gaten houden en de appeltaart zou na afloop lekkerder smaken dan ooit. Met slagroom.
Als ik zelf had mogen kiezen, was het misschien toch liever Schoorl geworden. Dan had ik nog een paar maandjes langer kunnen trainen en bovendien geldt Egmond als extra zwaar omdat een groot deel van het parcours over het strand gaat, inclusief de loodzware op- en afgang. Dus als ik zeg dat Egmond mijn favoriete loopje is, slaat dat misschien meer op de appeltaart en warme zitplaats eerste rang in restaurant Van Speijk, dan op het loopje zelf. Daar staat dan weer tegenover dat je in Egmond een heuse medaille krijgt en in Schoorl een handdoek. Mooie handdoek hoor, maar als beginner krijg ik voor mijn eerste wedstrijd toch liever een medaille. Maar zoals gezegd, ik had niets te kiezen.
Toen ik maanden geleden in deze kolommen aankondigde dat ik in training ging omdat ik mijn goddelijke figuur en mijn bloeddruk terug wilde, kreeg ik opvallend veel post met denkbeeldige schouderklopjes, harten onder de riem en tips van ervaringsdeskundigen onder de lezers. U steunde mij. Hartverwarmend. Ik kon mij tegelijk ook niet aan de indruk onttrekken dat er hier en daar twijfels waren; over mijn doorzettingsvermogen misschien, mijn sportmentaliteit. Iedereen kent in zijn omgeving immers wel iemand die in aanloop naar het bikini-seizoen als een gek begint te trainen en te kuren om tenminste nog enigszins in die iets te krappe zwembroek te passen, om daarna, als de truien weer uit de kast komen, uit te ademen en prompt weer alles te laten zakken en uitdijen. Zelfs bij mij thuis was scepsis. Vandaar ook dat ik ongevraagd voor dat loopje ben opgegeven, waarschijnlijk bedoeld als stok achter de deur.
Ik denk wel eens dat mijn trainer op de sportschool en ik de enigen zijn die er steeds in bleven geloven. Om beurten. Hij motiveerde mij als ik het zwaar kreeg, ik hem als hij het niet meer zag zitten.
U was er niet, in Egmond, maar als u langs de kant had gestaan en u had me zien lopen, was u trots op me geweest.
Alleen, ik liep niet. Vlak na de zomervakantie hebben mijn trainer en ik in goed overleg besloten dat ik de loopband en mezelf niet langer moest kwellen. Dat ik het levende bewijs ben dat niet iedereen kan hardlopen, wat mijn vrouw ook beweert. Inderdaad jammer van mijn mooie nieuwe hardloopschoenen, maar helaas. Ik ben overgestapt op de crosstrainer en daar zijn geen wedstrijden in. Voor zwembroek en bloeddruk niettemin ook prima. Ik Egmond heb ik gewoon weer op de sporttassen van mijn vrouw en haar kompanen zitten passen, in hetzelfde restaurant, op dezelfde plek. Want ik ben wel gewoon gegaan. En ik heb ze allemaal voorbij zien komen, want appeltaart zit er natuurlijk niet meer in. Helemaal niet met slagroom.

Leave a Reply

 

september 2014
M D W D V Z Z
« sep   nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930