WOLF

16 september 2014

Deze zomer, midden in de komkommer-tijd, was ze een tijdje het gesprek van de dag. De wolvin van Luttelgeest. Nu het qua buitengebeuren winterkomkommertijd is, wil ik daar alsnog even op terug komen. Een paar zaken vragen namelijk om opheldering. Die krijgt u.

Eigenlijk heeft het me nogal verbaasd, die ophef vanwege de eerste dode wolf in Nederland sinds die van 1869 bij Schinveld, tot dan de laatste. Een paar jaar geleden schreven wij van Noorderland immers al dat ze onderweg waren (‘De wolfjes komen’, Noorderland jaargang…, nummer…). We werden toen nauwelijks serieus genomen, ook al omdat de schattige welpjes op de voorkant achteraf wolfshondjes bleken te zijn. Tenminste dat beweerde een ingezondenbrievenschrijver. Inmiddels is ons aan de hand van Luttelgeest duidelijk dat het onderscheid pas te maken is na uitgebreid DNA-onderzoek door de wetenschappers van Naturalis. Zelfs onze eigen boswachter Aaldrik nam het verhaal met een korreltje zout. ‘Speculatief’ was geloof ik het woord dat hij gebruikte. Ik neem Aaldrik persoonlijk natuurlijk niets kwalijk, zo gaat dat nu eenmaal in de journalistiek. Zelfs Bob Woodward en Carl Bernstein werden aanvankelijk niet geloofd. Maar het verklaart wel waarom Aaldriks collega, boswachter André Donker van Natuurmonumenten, zich gedeisd hield totdat onderzoek bevestigd had dat het in Luttelgeest inderdaad om een heuse wolf ging. Toen pas durfde André er voor uit te komen dat hij de afgelopen tijd vaker sporen van een wolf meende te zien in ‘zijn’ bos- en weidegebied, dat zich uitstrekt over een deel van Drenthe, de Kop van Overijssel en de Noordoostpolder. Hij wilde zijn eigen waarnemingen niet geloven omdat ‘de wolf nu eenmaal niet voorkomt in Nederland’ en dacht aan een agressieve das of een grote hond toen hij een merkwaardig aangevreten ree vond. Ook heel wel mogelijk dat André van zijn superieuren het advies heeft gekregen dit verhaal onder de pet te houden. Daar weten ze dat de gemiddelde Nederlander de natuur graag ziet op de televisie en in nauwkeurig afgebakende terreinen als de Oostvaardersplassen, de Veluwe en de Amsterdamse Waterleidingduinen, alsmede de ecoducten en wildcorridors daartussen en voor de rest graag buiten de hond los wil laten lopen. Een onverwachte ontmoeting met een Heckrund, konijn, vos of ree wordt nog wel als idyllisch gezien, maar een aangevreten of aangereden kadaver als te confronterend. Zeker gewoon langs de Uiterdijkenweg in Luttelgeest.
Tot nu toe hebben de mensen van Viva Lavandula dit stuk met stijgende ergernis zitten lezen. De wolvin van Luttelgeest heeft Luttelgeest waarschijnlijk nooit gezien, want ze werd op aangereden op het terrein van het lavendel bezoekerscentrum, Uiterdijkenweg 45, en dat is toch echt Marknesse. In de wintertijd zijn ze overigens alleen ’s zondags van 12 tot 5 open; een bezoekje is de moeite waard en niet alleen voor ramptoeristen. Wij begrijpen dat dit soort dingen gevoelig ligt in de Noordoostpolder. Zo kunnen ze zich in Schinveld, Limburg, er mateloos aan ergeren dat er nog steeds Brabanders zijn die beweren dat de laatste wolf omtrent 1880 in Heeze zou zijn gezien, wat hoogstwaarschijnlijk flauwekul is.
Ondertussen verkneukelen André en Aaldrik en al die andere boswachters van Natuurmomenten zich onverholen over wat zij graag zien als de definitieve terugkeer van de wolf in Nederland. Dat is niet alleen een gevolg van het natuurbeleid maar tegelijk een stevige impuls voor de kwaliteit van dezelfde natuur. Tegelijkertijd schiet de Overheid rechtevenredig in een kramp. Het ministerie van Economische Zaken wil graag een advies over de gevolgen van wolven in Nederland voor wet- en regelgeving, schadepreventie, compensatie en informatievoorziening.
Wat wij in de berichtgeving helemaal missen is het verhaal van de wolvin zelf. Dat komt nu. Een reconstructie. U weet waarschijnlijk hoe dat bij wolven gaat. Die leven in roedels die meestal bestaan uit familieleden van een gezin. Als zo’n roedel te groot wordt, verlaten oudere jongen al dan niet gedwongen de groep. Broers en zussen blijven eerst nog bij elkaar, maar splitsen zich spoedig op. Met name teven gaan dan op zoek naar een nieuw territorium en wachten daar op rondzwervende reuen om een eigen roedel te starten. Zo is het waarschijnlijk ook gegaan met onze wolvin. Ze kwam uit de Karpaten en dat is een gruwelijk eind lopen naar de Noordoostpolder. Onderweg in Duitsland misschien nog wat visites afgelegd bij familieroedels en dan dóór naar Nederland. Vol goede moed en wilskracht. Het plan was de Oostvaardersplassen en daar dan wachten op een leuke vent, eigen roedeltje stichten. En dan knal je in het zicht van de haven op de Uiterdijkenweg tegen de lease-BMW van een NVM-makelaar uit de richting Luttelgeest.
Einde verhaal.

Leave a Reply

 

september 2014
M D W D V Z Z
« sep   nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930