WIJD WEG

28 april 2015

Van onszelf hoeven wij eigenlijk niet meer zo nodig wijd weg op vakantie. Een lekker zonnetje en luiheid voor mij, frisse berglucht en een fraai wandelparcours voor mijn echtgenote, dat bij voorkeur allebei tegelijk en misschien nog een stad om doorheen te slenteren en dan zijn we al tevreden. Een mooie snelweg er naar toe of desnoods een kort stukje vliegen. ‘We worden saai en oud,’ zeggen we dan welgemoed tegen elkaar.

Alleen als de kinderen daar aanleiding toe geven, gaan we nog het continent uit. Zo was het eindexamen van mijn zoon bijvoorbeeld smoes genoeg om nog eens naar Amerika te gaan. En onze dochter zit nu in Australië, vanwege een uitwisselingsprogramma van haar studie. Een half jaar maar liefst. Dat vinden we unaniem te lang en daarom gaan wij daar deze zomer naar toe.

Op zich mankeert er niet zo veel aan Australië, hebben wij ons laten vertellen, afgezien van wat acuut dodelijk ongedierte op het land en haaien in de zee eromheen. Niet alleen is onze dochter daar, maar je schijnt er ook alleraardigst te kunnen wandelen; ergens middenin ligt een joekel van een berg, een rotsblok eigenlijk, en daar gaan we omheen lopen. Er zijn hele stukken waar het buitengewoon lekker weer schijnt te zijn, tropisch zelfs, en daar zullen we ruim de tijd nemen om lui te zijn en met een zeilboot tussen eilanden met parelwitte stranden varen. Theoretisch zouden we daar dan ook kunnen gaan snorkelen of duiken, maar dat gaan we natuurlijk niet doen in verband met eerder genoemde haaien. Ik in elk geval niet. Als we er eenmaal zijn, zullen we het ongetwijfeld naar onze zin hebben, maar om er te komen, zijn we ruim een etmaal onderweg. Economy class! Dus hoe leuk ook, daargindsonder, het is eens maar nooit meer. We hebben onze dochter dus duidelijk te verstaan gegeven het niet aan te leggen met een Australiër. Voordat je het weet, blijft ze plakken aan zo’n tiep met korte broek en onverstaanbaar Engels accent en dan ben je je dochter kwijt. Achter haar aan emigreren moeten we niet willen, want dan zijn we onze zoon kwijt.

Hoe dan ook, als wij op vakantie gaan, kunnen de 3 (!) katten, de kippen en de zebravinken niet onbeheerd achterblijven. Vindt mijn vrouw tenminste. Bovendien moet het gras van tijd tot tijd gemaaid en de terrasplanten af en toe wat water, als het onverhoopt een paar weken niet zou regenen. Daarom regelen we dan via een bemiddelingsbureau een echtpaar dat op ons huis en have komt passen. Vandaag zitten we ter kennismaking tegenover een echtpaar uit Kerkrade. ‘Ze klinken net als jij,’ zegt mijn vrouw als ze telefonisch met ze heeft afgesproken, wat natuurlijk een typisch Hollandse opmerking is, want iemand uit Kerkrade klinkt echt niet als iemand uit waar ik vandaan kom. Het echtpaar, gepensioneerd en vief, heeft ruime ervaring in de oppasserij. Ze blikken of blozen niet als wij gedetailleerd uitleggen hoe de katten van elkaar te onderscheiden zijn, inclusief beschamende eigenaardigheden, dat aanloopkater Teun er inmiddels ook een beetje bij hoort, dat de kippen best los mogen lopen als ze de buurtbuizerd maar in de gaten houden en dat de vogeltjes het leuk vinden als je af en toe naar ze terugfluit. Ze hebben wel vreemder gezien. Ze vertellen enthousiast, met smaak en in sappige tongval wat ze allemaal hebben meegemaakt in al die huizen in dorpen en steden door het hele land. Ik denk onwillekeurig aan het standaard commentaar van mijn vader als hij zag dat de mensen in de straat de imperiaal van hun Kadetten volstouwden om af te reizen naar de Ardennen of zelfs naar Frankrijk of Spanje. ‘Ze willen allemaal naar het buitenland, maar ze kennen hun eigen mooie land niet eens.’ Ons gezin wel, want wij ruilden in de zomer altijd huizen, via de Katholieke Onderwijs Bond, met andere katholieke onderwijzersgezinnen met kinderen. Wij twee weken in Amsterdam of Leiden of ’s-Gravenhage, zoals dat toen nog heette, en zij in ons huis in het prachtige Limburg. Wij zagen ter plekke alle musea en als het weer het toeliet, gingen we ook een dagje naar het strand.

Ik hoor mijn vrouw tegelijkertijd iets heel anders denken met ongeveer dezelfde uitkomst. Zoveel steden en streken in het land waar we altijd nog eens naar toe willen; zou dat huizenoppassen niets voor ons zijn?

Maar we gaan eerst nog naar Australië.

 

Comments are closed.

 

april 2015
M D W D V Z Z
« mrt   jun »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930