EEN HOND

14 september 2015

Wat verwacht een man van zijn hond? Dat hij los van de riem met je mee loopt in het bos en op de hei. Soms een meter of 10 vooruit en dan even omkijken of de baas volgt. En dan thuis moe maar voldaan neerzijgen aan de voeten van de baas. Dat kan die van mij. Maar voor de rest vooralsnog dan ook helemaal niks.

 

Een hond?, vraagt de trouwe lezer zich wellicht af. Er nog bij in een huishouden waar al meer dieren rondlopen dan in de gemiddelde kinderboerderij? Waar bovendien de man in huis – als we dat even zo mogen noemen – nog niet zo lang geleden luidruchtig verklaarde faliekant tégen te zijn? ‘Eerst de katten opmaken,’ u hoort het me nog zeggen.

Ik ga niet eens beginnen met proberen dat uit te leggen. Sowieso kunnen alleen getrouwde mensen begrijpen hoe zo’n beslissing genomen wordt alsof je het eigenlijk allemaal zelf verzonnen hebt. En ik ben dit najaar maar liefst 25 jaar getrouwd!

Een hond dus. Of beter: een hondje, want het is nog maar een puppy. En ook als hij straks groot is, wordt hij niet heel groot, want het is een foxterrier; zoals Bobby van Kuifje. ‘O, jullie nemen dus een rashond terwijl het hele asiel vol zit met zielige hondjes die straks afgemaakt moeten worden omdat niemand ze wil hebben,’ zegt mijn dochter. ‘Inderdaad.’ ‘Had je niet liever een echte hond gehad,’ vraagt mijn zoon. ‘Klein beginnen,’ zeg ik.

‘Zo, zo, een foxterrier, dat is pittig. Daar heb je je handen vol aan,’ steekt een vrijwilligster van de Kynologenclub me een hart onder de riem als ik me ga aanmelden voor de puppy-cursus. Dat hadden we al gelezen op internet, maar dat had ons toen ook niet afgeschrikt. Sterker nog: we hebben die van ons ‘Guinness’  genoemd. Dat is een soort bier dat de Ieren en Engelsen ‘stout’ noemen en dat leek ons wel toepasselijk toen we hem als allerbrutaalste zagen rondschoffelen in het nest. Het is overigens inderdaad een ‘hij’, een reu zoals dat heet. Vond ik wel een voorwaarde in een huis en tuin met een toom kippen zonder haan, drie poezen en een stel zebravinken dat ons weliswaar als koppel verkocht is, maar gewoon uit twee vrouwtjes blijkt te bestaan; wat overigens niet wil zeggen dat het geen koppel kan zijn, ik weet het.

‘Altijd consequent zijn is het geheim van de opvoeding,’ las ik in de folder van de puppy-cursus, en ‘de baas is de baas.’ Ik dacht met enige weemoed terug aan de opvoeding van mijn kinderen waarin dat ook niet altijd haalbaar bleek, maar die desondanks een soort van succesvol is afgerond met vrijwillige uithuisplaatsing. Daarover gesproken: waar de lesbische zebravinken ernstig teleurstelden als oplossing voor het lege-nest-syndroom, is het hondje misschien wel te succesvol. De kinderen klagen al dat ze te weinig aandacht krijgen als ze eens een weekend naar huis komen. Terwijl ze gewoon mee uit mogen.

Inmiddels hebben we hem een paar weken in huis en hij weet al wat ‘zit’ is. Op ‘af’ zijn we op dit moment hard aan het studeren. Zindelijkheid is een ruim begrip en ‘hier komen’ is nog steeds multi-interpretabel. Hij mag niet op de bank en gaat daarom demonstratief naast het designkussen liggen dat we voor hem hebben aangeschaft. Hij slaapt de hele nacht door, wat we van de kinderen op deze leeftijd niet konden zeggen, maar is wel nog een beetje bang voor onweer. Alleen voor onweer, want voor de rest is hij voor de duvel en z’n ouwe moer nog niet bang. Ook niet voor enorme bouviers.

We hebben veel lol samen en ik denk dat ik wel een soort van de baas ben.

Vanmorgen zijn we weer samen naar puppy-cursus geweest. Onderweg daarnaartoe viel er geen land met hem te bezeilen. Trekken aan de riem, happen naar hardlopers, midden op de stoep poepen. Eenmaal op cursus gaat hij ongevraagd braaf zitten en trekt zijn allerschijnheiligste puppy-snoet. Bij de oefening ‘hier’ stormt hij enthousiast op me af als ik hem roep, terwijl alle andere leerlingen alle kanten op dwarrelen. Bij een nieuwe oefening ‘trapje op, trapje af’ zien we de halve klas falen. ‘Zullen we het nog één keer voordoen?,’ stel ik Guinness voor. Hij geeft me een vette knipoog en stapt parmantig het trapje op en aan de andere kant weer af.

‘Dat wordt straks nog de beste van de klas,’ zegt juf, met een spoor van ongeloof in haar stem.

Zo heb ik me voor het laatst gevoeld bij de diploma-uitreiking van mijn zoon.

 

Comments are closed.

 

september 2015
M D W D V Z Z
« jul   okt »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930