BOMEN

28 oktober 2015

Sinds de hond kijk ik anders naar bomen. Dat komt natuurlijk omdat we er nogal vaak bij stilstaan, hij en ik om verschillende redenen. In dat bewustwordingsproces, als ik het even gemakshalve zo mag noemen, deed ik onlangs een toch wel schokkende ontdekking.

Het hondje en ik waren op de terugweg van een fikse wandeling in een woud bij ons in de buurt aangekomen in onze eigen laan die aan weerszijden is omzoomd met majestueuze beuken. Jazeker, hij treft het. Vreemd genoeg zie je in het bos door het bos de bomen eigenlijk niet meer, maar in zo’n straat waar ze allemaal los achter elkaar staan, des te beter. En opeens zag ik dat de beuk pal voor ons huis verreweg te grootste in de straat is. ‘Leuk toch voor jou en het hondje?’ zult u argeloos zeggen. Maar mij kennende zou u moeten weten dat het niet zo eenvoudig ligt. Bij mij in de straat wordt namelijk elk jaar wel een beuk geveld. Ouderdom, zwammen, enge beukenziekten. De buren krijgen het nauwelijks weggestookt in hun houtkachels.

De ons helaas veel te vroeg ontvallen buurman maakte zich een paar jaar geleden al zorgen over onze beuk en ik nu dus opeens ook. Op zich ziet hij er nog prima uit, maar de beukennootjesoogst was dit jaar opvallend schriel, terwijl het bijna letterlijk eikels en kastanjes heeft geregend. Ik weet het: zo is het leven en mocht het gebeuren dan krijgen we van de gemeente een jonkie terug. Maar vlak de impact niet uit die zo’n drama zou hebben op een jong hondje. Dat opeens de boom er niet meer is waar hij nog zo schattig tegenaan kukelde toen hij zijn evenwicht verloor bij de eerste keer pootje lichten. Ik zal er op de puppy-cursus eens over beginnen.

Sowieso is de bomenbalans in en om mijn huis wel enigszins verstoord de laatste tijd. Achterbuurman Marco heeft zeer onlangs een grote es om laten zagen. Daar is eerlijk gezegd niet erg om gerouwd, want het kreng nam precies tussen half 6 en half 8 ‘s avonds de zon weg op mijn terras. Twee enorme sparren tussen ons in hadden al eerder het loodje moeten leggen omdat ze de eerstvolgende storm niet dreigden te overleven. We vinden nog steeds de vermaledijde naalden in de dakgoten. Op de plek waar vroeger twee scheefgezakte steenbeuken stonden, begint de Ginkgo, die ik ooit kreeg als stek in ruil voor een donatie aan het plaatselijke pinetum, langzaam op een echte boom te lijken. De walnoot in een andere hoek van de tuin verdient dat predicaat nog niet, maar dat is een dierbare herinnering aan eerder genoemde buurman. Twee herfsten terug heb ik een miniboomgaardje aangelegd met twee appelbomen en twee kersen. Dat heeft tot nu toe één appeltaart opgeleverd. Goed genoeg. Voor mijn verjaardag vraag ik een tamme kastanje. En dan zijn de mogelijkheden van mijn eigen landje wel uitgeput.

Terug naar de openbare ruimte. In onze plotselinge bomenmindfulness stuitten we op de Nationale Bomenplantdag. Dat leek de hond en mij wel wat. Een eigen eik in een nieuw aan te leggen bos, 25 euro, bijna voor niks. Als ons huidige huis niet levensloopbestendig blijkt, kun je niet altijd bij de nieuwe bewoners aanbellen met de vraag of je nog eens naar je kastanje mag kijken. De boom in het nieuwe bos blijft altijd toegankelijk en omdat je hem zelf plant, kun je hem waarschijnlijk later ook terugvinden. Op de plantdag kan je er een bordje van vergankelijk materiaal aan hangen, waarop ik dan zou willen zetten ‘op naar de tweede helft’ zodat we voor onze 25 euro tevens een leuke en romantische verrassing zou hebben voor ons 25-jarig huwelijk dat we toevallig op dezelfde dag vieren. Het bos komt te liggen bij Haarzuilens, niet naast de deur, maar dan hebben we straks op onze oude dag nog af en toe een uitje.

Helaas. Als ik het voor de zekerheid even navraag, blijken honden niet toegelaten op de Nationale Boomplantdag. Er is ruimte voor 7000 planters, rolstoelen en rollators, maar niet voor hondjes. Sorry hoor, maar die van Natuurmonumenten begrijpen iets niet. De meedenkende mevrouw aan de telefoon heeft nog wel een herdenkingsboom in de aanbieding. Maar die is eigenlijk bedoeld om te planten op de as van een dierbare overledene en de onlangs verscheiden zebravink en wyandotte gelden niet als zodanig. ‘Misschien is een herdenkingsbankje iets voor u?’ Ik dacht het niet.

Er zal niets anders opzitten, het moet illegaal. In een besloten ceremonie zullen de hond en ik in ons eigen woud een paar stekken van de es van Marco, die zich her en der in onze tuin hebben genesteld, op een verdekt plekje planten. Alhoewel illegaal; ‘niets verstoren of verwijderen’ staat er bij de ingang, dat doen we dan ook niet. Lijkt ons verder stug dat de boswachter zijn bomen heeft geteld en er op een gegeven moment een paar teveel heeft.

Mijn vrouw gaat niet mee, dus voor het 25-jarig huwelijk moet ik alsnog iets anders verzinnen.

Comments are closed.

 

oktober 2015
M D W D V Z Z
« sep   dec »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031