RESTAURATIE

13 december 2015

Het kippenhok staat er niet best bij en wij staan er bij, de hond en ik. De sfeer is om te snijden en dat ligt niet aan mij. Zodra de achterdeur openging, is de hond in volle galop op de ren afgestormd om met piepende remmen en luid geblaf vlak voor het gaas te stoppen. Diep verontwaardigd zijn de kippen op de oude hardhouten tuinstoel geklommen, die ik daar heb neergezet om rustieke redenen en omdat ik ooit ergens heb gelezen dat kippen graag een verdiepinkje hoger zitten. Om, zoals nu, vanuit de hoogte op de blaffende aso neer te kijken. Ikzelf ben op mijn gebruikelijke gemak naar de ren gekuierd, dagelijkse gangetje. Even kijken of er voldoende water is en korrels. Voor de zekerheid, want als dat niet het geval is, zie ik vanuit het keukenraam aan de aanstellerij dat er iets aan de hand is. Handje snack-graan. Eieren zijn er niet, want niet het seizoen, maar dat wil nog niet zeggen dat de legkisten niet even worden opgefrist met vers hooi. Gewoon de dingen die een man doet die kippen houdt voor de sier en niet voor de pan of de diepvries. Normaliter begeleiden de kippen mijn activiteiten met wat tevreden getok en opgewekt gedrentel. Soms ‘ontsnappen’ ze door de deur die ik ‘per ongeluk’ op een kier laat staan om wat in de tuin te gaan scharrelen. Als er eieren zijn, staan ze oogluikend toe dat ik die meeneem. Ze zijn inmiddels op een leeftijd dat ze ook wel snappen dat ze zelf voor de kat z’n viool zitten de broeden zo zonder haan. En ze hebben waarschijnlijk geen idee hoe ik het doe, maar ik kom af en toe wél met kuikens aanzetten.

Inmiddels wagen de katten zich ook in de tuin en daar is voor de hond natuurlijk veel meer lol aan te beleven omdat die immers niet achter gaas zitten. Even rust in de kipcorner.

Ik raak in gepeins verzonken. Daar schiet het kippenhok an sich nog niets mee op, maar elke klus begint bij mij met lang en diep nadenken omdat ik er van overtuigd ben dat op die manier een hoop overbodig geknutsel voorkomen kan worden.

Dit kippenhok is al vele jaren in de familie. Destijds gebouwd door een handige vriend bij wijze van wederdienst ergens voor. Toen het pas af was en er nog geen kippen in zaten, trok mijn dochter zich er wel eens in terug met haar poppen omdat mijn zoon destijds in een bloeddorstige ridder-fase zat. Beiden studeren inmiddels in de grote stad; zo lang dus al. Een bonte rij hoenders hebben het hok sindsdien bevolkt. Het begon met enorme blonde Orpingtons, die ik had gered uit Safaripark Beekse Bergen waar ze werden gefokt als voer voor de jachtluipaarden. Van de buurtteckel kon ik ze niet redden. Toen kwamen er zwarte Orpingtons, helemaal uit Ommen, die om onverklaarbare redenen enorme gaten groeven. Een vos heeft ze allemaal gepakt. We zagen hem ’s ochtends vroeg met bebloede bek de tuin uit sluipen. Toen een hele ren Javaanse krielen, van de buurman gekregen. Daar hebben we de moordenaar nooit van gezien, maar we vermoeden dat het een marter was, omdat de enige toegang een piepklein stalraampje was. Na een aantal teutoonse beveiligingsmaatregelen kwamen er tenslotte Wyandotten, krielen in alle varianten. En die hebben we nog steeds. Niet allemaal dezelfde; ziekte en pure ouderdom en een spectaculaire luchtaanval van een buizerd hebben hun tol geëist. Onlangs hebben we L., als kneus geboren, maar bij ons nog lang en tevreden geleefd, nog uit haar lijden moeten verlossen en een van haar zussen vonden we een paar dagen later om onverklaarbare redenen stokstijf. Nu hebben we er nog maar vier en dat is wat weinig voor ons ruim bemeten hok. Er gaan in het gezin zelfs stemmen op om de populatie op natuurlijke wijze te laten uitsterven. Maar hoe zou dat moeten? Uiteindelijk blijft er dan één kip moederziel alleen over. Dat is natuurlijk überzielig.
Ik denk dat dit hok, dat zo veel lief en leed met dit gezin heeft meegemaakt, een restauratie verdient. Het dak en een deur heb ik al eens vernieuwd. Nu is een sierplank losgewaaid van een doorgerotte dakbeschotplank. Dat zal wel lukken. Moeilijker wordt een basisbalk die rot is juist op de verbinding met een staander.

‘Als dit hok al te redden valt,’ peins ik bij mezelf, ‘zal ik dan degene zijn die dit gaat klaarspelen?’

Dan valt gelukkig de schemering. Morgen zal ik de zo-goed-als-nieuwe gereedschapskist van drie Sinterklazen geleden eens te voorschijn halen.

 

Comments are closed.

 

december 2015
M D W D V Z Z
« okt   jan »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031