Er zijn mensen die het voorjaar al kunnen ruiken als de Elfstedentocht pas net is afgezegd. Ik niet; ik ruik niks, want ik ben snipverkouden. Vanachter ons keukenraam zie ik hoe de prille lente zich manifesteert met plenzende regen. Er zijn mensen die dat een fris buitje noemen. Ik niet; ik word er chagrijnig van.

Jazeker, op het schouwtoneel van de wereld zijn er wel grotere problemen dan mijn opkomende lichte voorjaarsdepressie, maar daar heb ik nu even geen boodschap aan. Mijn blik op de wereld is vandaag beperkt tot de kletsnatte achtertuin en dat is bepaald geen fraaie aanblik. De voortuin ziet er niet veel beter uit, maar die zie ik niet vanuit mijn keukenraam. En dat is maar goed ook, want dat kan ik er nu even niet bij hebben.

De buren links hebben de haag tussen ons in vorige week gekortwiekt. Nogal rigoureus. Van mijn vrouw mag ik daarvoor niet de rijdende rechter inschakelen en er zelfs helemaal niets van zeggen, want ze houdt het graag gezellig met de buren en het groeit toch weer vanzelf aan. Ze heeft natuurlijk gelijk, maar gezellig met de buren en aangroeien is pas in de zomer en dat is het nog lang niet. De buren rechts hebben helemaal niks gedaan, maar ook die haag ziet er niet best uit. Eigenhandig twee jaar geleden met bloed, zweet en tranen aangelegd en nu zie ik bladeren bruin worden die eigenlijk altijd groen horen te zijn. Tenminste, daar zijn ze me voor verkocht. Hopelijk trekt het bij, richting zomer; wie zal het zeggen, want zo ver is het nog lang niet. Het gazon is een drama. Kale plekken waar de engerlingen hebben huisgehouden en grote lappen mos. Het moet nu echt dringend geverticuteerd, opnieuw ingezaaid, bemest en bestrooid met scherp zand. Maar het regent. Ik overweeg omploegen. Maar mijn dochter doet dit jaar eindexamen en dat zal met een tuinfeest gevierd worden. Na zo’n feest is omploegen waarschijnlijk alsnog de beste oplossing, maar mijn hardwerkende echtgenote mag graag een beetje loungen en luieren op de bleek, dus dat is geen optie. Zo bezien is het maar goed dat het nog lang geen zomer is.

In een hoek van de tuin staan de kippen zich enorm aan te stellen. Net als ik houden de kippen helemaal niet van schaatsen en dan heb je een zware winter als voortdurend een Elfstedentocht dreigt. Je kunt veel van me zeggen, maar niet dat ik mijn vee verwaarloos. Als een waar rayonhoofd heb ik elke dag het ijs uit hun drinkbak gebikt en er louw water in gedaan. Handje gemengd graan in de sneeuw. Ze kwamen dan heel even naar buiten om dankbaar te slobberen en te snoepen en dan weer vlot het hok in om lekker dicht tegen elkaar warm te blijven. Dat had ik zelf het liefst ook gedaan, maar mijn vrouw moest overdag gewoon werken.

Als het even droog is, ga ik toch maar poolshoogte nemen. Misschien heb ik iets gemist, geen water of de legkorrels zijn op. Zodra ze me zien, zetten ze het op een luidkeels kakelen. Je leest wel eens dat dat klinkt als ‘toktok’. Flauwekul, stadsmensenpraat. Mijn kippen doen ‘mwôwôwôh’, steeds harder naarmate ik dichterbij kom. Bij het hok wordt duidelijk dat het hen aan niets ontbreekt, maar ze buitelen over elkaar heen bij het deurtje van de ren. Ze willen naar buiten. Hoi, voorjaar! Uitslovers. Het lawaai zwelt aan als ik pesterig langzaam het deurtje open, nog een enkel ‘pèppèp’ en dan stuiven ze uit elkaar naar alle windstreken van de tuin. Vervolgens kijken ze achterom en zien ze stuk voor stuk dat de anderen hen niet gevolgd zijn, zoals ze allemaal wel dachten en dan stuiven ze met vergelijkbare snelheid weer naar elkaar toe om vanaf dat moment de rest van de dag als kudde op te trekken. Ik kan een vage glimlach ternauwernood onderdrukken. Ik kijk in het nachthok en daar liggen een paar verse eitjes. Een waterig zonnetje breekt door.

Ik ken mensen die kippen houden voor de soep en de filets. Of voor de eieren. Mij zijn zelfs kippen bekend die louter voor het decoratief rond het huis scharrelen zijn aangeschaft. Zelden hoor je van kippen die therapeutisch bezig zijn.

Maar dat komt ook voor.