ACTIE!

Als je later een beroemd acteur wil worden, moet je vroeg beginnen. Zeker als je, zoals onze zoon, het gepruts in het Nederlandse schnabbelcircuit liefst wil overslaan en meteen na middelbare school naar Amerika wil vertrekken. Inderdaad: Hollywood.

Om maar even aan te geven hoe voortvarend wij dat soort zaken aanpakken: deze zomervakantie gaan wij alvast voor het eerst kijken daar in Hollywood en daarná gaat de zoon pas naar middelbare school. Maar als hij over minimaal zes jaar in de States aankomt, zullen ze hem toch vragen wat hij ‘back in Holland’ zoal gespeeld heeft.

‘Het begon allemaal pas echt met de rol van kapitein Haak,’ zal hij dan kunnen zeggen.

Dat is de rol die hij zal vertolken in de musical Peter Pan die dit jaar op het traditionele afscheid van de basisschool wordt opgevoerd. Hij aasde heel erg op die rol. Zo erg dat wij er bijna slapeloze nachten van hebben gehad. Peter Pan hoefde voor hem niet zo en voor Tinkerbel heeft hij het postuur niet. Hij had auditie gedaan en samen met de beoogde Peter Pan een scène voorgespeeld en meester-regisseur was daarover weliswaar alleszins tevreden, maar je weet maar nooit.

Maar afgelopen vrijdag zijn de rollen definitief verdeeld en ’s avonds bij het eten is hij vast met het instuderen begonnen. Flinke tekst en ook nog een liedje. Misschien niet de hoofdrol maar toch in elk geval een hele mooie dragende rol. We zijn heel erg tevreden.

‘Ken jij beroemde acteurs die deze rol ook gespeeld hebben, papa?’

‘Absolutely,’ zeg ik op z’n Hollywoods, ‘Dustin Hoffman. Dat was de laatste grote Hollywood-versie.’

‘Dustin wie?’

‘Dustin Hoffman. Een zeer groot acteur. Ik noem alleen maar Midnight Cowboy en Rainman.’

‘Zijn dat actiefilms?’ Grote acteurs zijn volgens mijn zoon Johnny Depp in Pirates of the Caribbean, deel 1 en 2 en Bruce Willis in Die Hard 1 tot en met 24.

‘Meer karakterfilms. Maar in Rainman speelt hij samen met Tom Cruise.’

Die kent hij dan weer van de verschillende afleveringen van Mission Impossible, inderdaad, ook actiefilms.

We babbelen nog wat door over het vak en constateren dat zo’n musical eigenlijk moeilijker spelen is dan een film, met name omdat je van die lappen tekst uit je hoofd moet leren.

‘Ik heb wel eens gehoord dat echte goede acteurs ook graag af en toe op de planken staan vanwege het contact met het publiek,’ zeg ik, want ik moet een bruggetje slaan naar later deze avond.

‘Ik ga later alle stunts zelfs doen,’ zegt mijn zoon, die zich zo makkelijk niet van zijn favoriete genre laat afbrengen.

Later op de avond gaan we naar de stadsschouwburg waar de leerlingen van het gymnasium een voorstelling geven van het stuk Ithaka. Onze dochter had geen kaartjes voor ons geregeld omdat ze onze voorkeuren kent, maar mama – nooit vies van een beetje cultuur – heeft er nog een paar weten te bemachtigen op de zwarte markt.

Het stuk handelt in het kort over de thuiskomt na vele omzwervingen van Odysseus en over het zooitje dat hij in zijn paleis aantreft waar allerlei vrijers Penelope, zijn onbestorven weduwe, het hof maken. Inderdaad, geen actie, want die zit nu juist in de omzwervingen die Odysseus achter de rug heeft, maar wel een stuk met een paar rollen die ook heel goed op het curriculum van onze zoon zouden passen.

Het stuk is professioneel en modern geënsceneerd. Licht en geluid zijn van hoog niveau. De jonge spelers doen het werkelijk fenomenaal. Ongelooflijk dat zulke enorme lappen tekst er vrijwel zonder hapering uitkomen.

Maar het is warm in de zaal en er zit niet veel vaart in het verhaal. En we kennen de afloop natuurlijk ook al, wat niet gezegd kan worden van de wedstrijd die Ajax tegelijkertijd speelt en die van het hoogste belang is voor de ontknoping van de competitie.

We zijn er niet trots op, maar in de pauze glippen de jongen en ik weg.