AFSCHEID

Over het volgende heb ik lang nagedacht en hevig getwijfeld. Of ik het wel zou durven vertellen. Omdat ik er met mezelf en in het gezinsberaad niet uitkwam, heb ik het zelfs voorgelegd aan uw hoofdredacteur, die ik normaal gesproken nooit lastigval met dit soort futiliteiten. Zij heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt.

'Gewoon opschrijven,' zei ze, 'dan kun je het ook een beetje van je áfschrijven. En de lezeressen begrijpen het heus wel. Als je maar eerlijk bent, accepteren ze het wel.'

Vooruit dan: Wij hebben Assepoes uit huis geplaatst!

Zo, het hoge woord is eruit. Misschien was het u al opgevallen dat onze aartslelijke, niet helemaal jofele lapjeskat de laatste tijd weinig ter sprake kwam. Terwijl ik vroeger toch vaak smakelijk kon vertellen over de hinderlagen die ze legde voor mijn kinderen en de halen met haar nagels langs de bank. Of andersom, want het probleem van de kat was dat ze de dingen vaak wat door elkaar haalde. Dan lag ze uren op de bank te wachten, die natuurlijk nooit kwam, en haalde ze mijn kinderen open. Legendarisch was de honger van die kat. Als mijn vrouw het blikje met voer niet snel genoeg open kreeg, begon ze vast aan mijn vrouw. Ikzelf en de kat hadden een verstandhouding die je zou kunnen omschrijven met 'wederzijds respect'. Alleen onze kater Blanco bleef tot het einde toe leuk doen tegen Assepoes en met haar spelen, meestal tot bloedens toe.

Wij hebben het als gezin niet kunnen bolwerken met deze kat en daar zijn we natuurlijk helemaal niet trots op. We hebben altijd heel veel van onze poezen gehouden, goed voor ze gezorgd en daar veel gespin voor terug gekregen. En dat hebben we ook heel hard met Assepoes geprobeerd, maar het ging gewoon niet.

Gelukkig weten we wel dat ze in een goed huis terecht is gekomen en dat ze het daar heel goed naar de zin heeft. In overleg met onze dierenarts hebben we namelijk de bemiddeling van Dierenbescherming ingeschakeld. Die hebben een advertentie op internet geplaatst waarvoor ikzelf de pakkende tekst had opgesteld: 'Goed thuis gezocht voor aartslelijke, niet helemaal jofele lapjeskat.' Voor de zekerheid en alle duidelijkheid hadden we er nog een zelfgemaakte foto bijgedaan. Dan weet je in elk geval zeker dat alleen de echte liefhebbers reageren.

Het is beter zo voor alle partijen, voor Assepoes, het gezin waar ze in terecht is gekomen en voor ons. We zijn weer een ongeschonden, heelhuids gezin met vier kippen en één normale kat.

Hoewel normaal een betrekkelijk begrip is. Sinds Assepoes niet meer bij ons is, legt Blanco namelijk elke nacht een herinneringsdrolletje. Niets bijzonders, niet groot, niet klein en het had ook zomaar in de kattenbak gekund. Maar hij legt het elke nacht midden in de keuken.

'Dat zou inderdaad wel eens een protestdrol kunnen zijn,' meent de dierenarts met mij en hij voegt eraan toe dat zulks niet vaak voorkomt bij katten.

Ik zie aan zijn ogen dat hij begint te vermoeden dat het wel eens aan ons zou kunnen liggen. Hij is de enige niet.