AFZIEN

Wij plakken zegeltjes en sparen punten. Wij hebben alle klanten- en bonuskaarten. Wij hebben stapels stempelkaarten die bijna vol zijn, maar waarvoor we de laatste stempels waarschijnlijk nooit zullen halen omdat: a) de winkel niet meer bestaat b) wij niet meer in die winkel komen. Zoals bijvoorbeeld die vlaaienwinkel waar we 25 cent moesten betalen om te pinnen omdat we voor een bedrag onder de 15 Euro hadden aangeschaft, namelijk 14, 95 euro. Als wij benzine gaan tanken moeten we eerst een paar pasjes invoeren voordat de automaat ons herkent als goede en trouwe klant. Het scheelt toch bijna een Euro per keer. Als we nog zeven keer aan de andere kant van de stad gaan tanken, krijgen we een gratis wasbeurt. En elke keer als mijn vrouw haar creditkaart gebruikt, spaart ze punten die kunnen worden omgezet in hotelovernachtingen. Dat gaat nog best snel.

Dit keer logeerden we in een sjieke gelegenheid vlakbij Maastricht. Eén nachtje maar en dat bleek achteraf eigenlijk te kort. Ze hebben er een heerlijk zwembad, sauna en Turks bad, je kunt uren wandelen in het Limburgse land in de omgeving, lekker eten en zeker ook lekker drinken. Het mondaine Maastricht is zoals gezegd vlakbij, met kerken waar we voor iedereen en onszelf kaarsjes kunnen branden, winkels waar we nieuwe creditcard-punten kunnen verzamelen en veel te veel cafés om even uit te puffen. En al die Maastrichtse mensen waar we mee aan de praat raken, zoals die molenaar midden in de stad, die zijn watermolen speciaal voor ons laat draaien, omdat we toevallig binnenstappen.

Het is toch nog steeds een halve thuiswedstrijd, we kennen de weg. En omdat we er toch zijn gaan we natuurlijk even bij oma langs, die ziet ons ook veel te weinig. En dan zijn we nog niet eens allemaal in bad geweest in onze twee badkamers en hebben we eigenlijk veel te kort geslapen op die overheerlijke matrassen. En het is toch zeker twee uur rijden en op de terugweg nog iets langer omdat we in een file terecht komen.

Thuis rond de tafel kunnen we pas weer even uitpuffen. We hebben bami gegeten, mama's eigen culinaire hoogstandje en we zitten aan de koffie. Nabespreking. Het was leuk, wel een beetje ver maar heel gezellig en ook leuk dat we oma weer gezien hebben, maar we zijn ook best blij dat we weer thuis zijn. En dan wordt het stil. Bij wijze van toetje eten we chocolade-pinda's en rozijnen die we in dat leuke winkeltje in de Wolfstraat hebben gekocht. Toen we ze aanschaften maakten we elkaar nog wijs dat we daar de hele week mee toe konden. Ze zullen vanavond schoon opgaan.

Tevredenheid heerst in huize Heffels. Het is afzien zo'n sjieke logeerpartij, maar het doet wonderen voor de family-teambuilding.