ALLE ZEKERHEID

In sommige opzichten hebben mijn vrouw en ik de afgelopen acht jaar nauwelijks iets bijgeleerd. Toen onze dochter werd geboren keken wij elkaar eens aan en we wisten het meteen: oeioei zorgen! Niet in de betekenis van verzorgen, voldoende vitamines en lekker warm aangekleed de winter in. Dat hebben we inmiddels heel behoorlijk onder de knie. Maar meer van: als er maar niks met haar gebeurt. En toen haar broer geboren werd, ging het niet beter.

'Dat went en dat slijt,' zeiden ze, 'en je krijgt er zoveel voor terug.' Dat laatste hadden we zelf natuurlijk ook al snel in de gaten, maar van het eerste merken we nog steeds niet al te veel. Nog steeds vinden we eigenlijk dat we voor alle zekerheid maar het beste zelf de boel in de gaten kunnen houden. Ik herinner me als de dag van gisteren dat ik haar voor de eerste keer alleen liet. Even een frisse neus halen, even een brief posten. Een wandelingetje van 10 minuten tijdens haar middagdutje en een holletje van 5 minuten. In die tijd heeft er een ernstige gasexplosie plaatsgevonden, is de beuk voor ons huis omgewaaid en zwierven er allerlei ongure types door de tuin. Ik moest er deze week nog aan denken toen mijn echtgenote me in de auto belde om te zeggen dat ze de zoon alvast naar pianoles ging brengen en dat de dochter zo lief aan het spelen was dat ze wel even alleen kon blijven omdat ik immers al vlak in de buurt was. Voor de zekerheid heeft ze toch maar even gewacht tot ze me de straat zag indraaien.

Ze kon al lopen toen ik haar voor het eerst kwijt was. Toen zijn we zeker drie keer in paniek achter elkaar om het huis gelopen voordat ik haar inhaalde. Het kind is toen bijkans doodgeknuffeld. Vier keer zijn ze inmiddels met z'n tweeën gaan logeren, waarvan de eerste keer eigenlijk niet meetelt omdat we toen ‘s nachts toch maar gewoon zijn thuisgekomen. Natuurlijk weten wij zelf ook wel dat we heel krampachtig bezig zijn en we zien in onze omgeving ook genoeg ouders die daar veel relaxter mee omgaan. Maar er zijn vast ook ouders die nog tuttiger zijn dan wij. Trouwens, we werken eraan. Tegenwoordig laten we ze zelfs wel eens gaan logeren, bij vriendjes en vriendinnetjes vlak in de buurt. Maar niets overhaasten. Toen een logeer-zus belde met een leuk plan om ze in het voorjaar drie of vier nachtjes mee te nemen in de camper, naar de Belgische kust of bij slecht weer naar de Ardennen, hoefden we daar niet lang over na te denken. Geen sprake van! Hooguit één nachtje en wijzelf op de naastgelegen camping. Toen ik dat mijn zus voorzichtig probeerde uit te leggen, hoorde ik aan haar lachje wel dat ze het eigenlijk alleen maar even had willen checken.