BELANGRIJK

Dagblad Trouw heeft een onderzoek laten doen onder een representatieve groep van kinderen en hun ouders en geconstateerd dat de kinderen van vandaag de dag hun vaders minder belangrijk vinden dan vijf jaar geleden. Bijna een derde van de mannen brengt nauwelijks tijd met de kinderen door.

De teneur van het stuk op internet bevalt me helemaal niet. ‘De man die ’s zondags het vlees snijdt, is terug,’ staat erboven. Aan die kreet heb ik me vijf jaar geleden ook al groen en geel geërgerd. Bij ons thuis is de man die ’s zondags het vlees snijdt toevallig wel dezelfde die het vlees van tevoren heeft gebraden. Eén keer in de vijf jaar zijn de hardwerkende vaders blijkbaar de klos.

We zouden zijn overgegaan tot de orde van de dag als er zich niet een radiostation had gemeld dat mijn mening over de kwestie wilde horen. Mijn alweer wegebbende boosheid maakte op slag plaats voor lichte ongerustheid. De gewetensvraag is natuurlijk: hoe zit het dan bij ons. Ik mag een kwartiertje nadenken voordat ik in de uitzending kom. Eerst maar eens een privé enquête bij mijn dochter. Uit het onderzoek blijkt immers dat vooral onder meisjes vaders aan belang hebben ingeboet. Mijn zoon wil ik niet vragen omdat die ernstig aan het sparen is voor een nieuwe spelcomputer en daardoor zo corrupt is geworden dat hij zijn mening aan de meest zakgeldbiedende zou verkopen. En zo laten mijn vrouw en ik ons niet uitspelen. Bij mijn dochter denk ik een goede kans te maken op een positieve uitslag. Gisteren hebben we nog een buitengewoon goed gesprek gehad. Ze was naar een kennismakingsbijeenkomst geweest van haar toekomstige middelbare school, daar vertelde ze vol enthousiasme over, ze kan bijna niet wachten totdat ze ernaartoe mag na de zomervakantie. En zo kwamen we op het belang van een goede opleiding. Zelfstandig worden, van niemand afhankelijk zijn en altijd voor jezelf kunnen zorgen, daar gaat het om, hield ik haar voor. ‘Zeker voor meisjes,’ had ik er bijna aan toegevoegd, maar dat is vandaag de dag waarschijnlijk een verouderd en ongeëmancipeerd standpunt. Pas als je voor jezelf kunt zorgen kan je helemaal uit vrije wil ervoor kiezen om met iemand samen door het leven te trekken en voor elkaar te zorgen. ‘Zoals papa en mama,’ voegde ik daar voor de duidelijkheid aan toe.

Ze begrijpt het en ze is het roerend met me eens. ‘Ik kan met jou altijd zo goed praten, papa, omdat je het zo goed kan uitleggen en toch niet kinderachtig.’

Maar nu breng ik haar in verlegenheid als ik haar op de vrouw af vraag wie belangrijker is voor haar opvoeding, papa of mama. Zoals vijfhonderd andere kinderen ongetwijfeld in verlegenheid zijn gebracht door de enquêteurs van dagblad Trouw.

‘Van jou leer ik veel papa, maar mama is er gewoon vaker.’ De opvoeding van mijn vrouw heeft in elk geval goudeerlijke kinderen opgeleverd.

In het radioprogramma besluit ik het niet mooier te maken dan het is. Als vrij en zelfstandig ondernemer komt het werk bij mij nu eenmaal in golven en momenteel zit ik midden in een tsunami. En ook bij ons is mijn vrouw in dat soort perioden de constante factor.

Wat ik collega-vaders zou kunnen aanraden, vraagt de presentator. Dat ze zich het plezier in het opgroeien en meegroeien met de kinderen niet moeten laten afnemen, denk ik. Dat weinig tijd aan de kinderen besteden beter is dan géén tijd. En dat meer tijd nog beter is.

‘Quality time?’ vraagt de presentator. Dat bedoel ik niet. ’s Morgens zorgen dat ze hun tanden poetsen en een beetje opschieten om op tijd op school te zijn, hoort er ook bij.

’s Avonds eten we mijn wijd en zijd vermaarde gehaktballen. Die kunnen ze zelf snijden. Later kijken we naar de zoveelste aflevering van Idols en mijn dochter gebruikt mij op de bank als kussentje.

Quality time is ook goed.