BIERTJE

Opeens heb ik ze zien liggen op tafel, de uitnodigingen voor het verjaardagspartijtje van onze dochter. Van die kant-en-klare, waar alles al is voorgedrukt en waar je op stippellijntjes alleen nog de naam van de genodigden en datum en tijdstip hoeft in te vullen. Dat doen pijn. De laatste jaren verzorg ik namelijk de uitnodigingen. Ik heb daar een leuk computerprogamma voor aangeschaft en daar zijn we dan een dag geconcentreerd mee bezig om het geheel volgens de wensen en specificaties van de jarige uit te voeren. Tot nu toe zijn alle genodigden ook komen opdagen, dus het werkte.

'Ik wilde het niet vragen,' zegt mijn echtgenote, 'je hebt het al zo druk.' Inderdaad heb ik het de laatste weken drukker dan wie mij lief zijn lief is. Maar dat mag toch geen reden zijn. En als mijn echtgenote het niet vraagt, waarom vraagt mijn dochter het zelf dan niet? Sterker nog, waarom laat ik het zo druk worden dat ik niet eens meer zelf merk dat het tijd wordt voor de uitnodigingen van de verjaardag van mijn dochter? Ik spreek mezelf eens flink bestraffend toe en ik beloof mijn gezin stilzwijgend dat het niet meer zal gebeuren.

Gelukkig valt de feestdag zelf samen met een lang weekend Italië met mijn oude-auto-vrienden. Dat moet ik uiteraard laten schieten en dat is dan maar mijn verdiende loon.

Zo kan ik toch nog betrekkelijk schuldgevoel-vrij aan boord stappen van het piratenschip waarop mijn dochter haar verjaardag viert. Piratenschip? Inderdaad, vorig jaar was het nog koekhappen en pingpongballetjes blazen bij ons achter in de tuin, dit jaar is het een volledig verzorgd piratenarrangement voor 14 personen, waaronder 4 jongetjes, inclusief limonade en hotdogs. Alles bij elkaar voor een bedrag waarvoor die piraat echt niet meer uit roven hoeft. En ik ga me daar niet voor verontschuldigen, want ik hoorde van een collega, die ik opvoedkundig heel hoog heb zitten omdat ik haar kinderen ken, dat ze met haar zoon en zijn vrienden naar Warner Bros Movieworld was geweest. Dat is niet alleen veel duurder, maar bovendien ook nog eens buitenland.

Misschien is er nog een allerlaatste restje schuldcomplex als ik me koester in een vriendelijk zonnetje op de achterplecht van het piratenschip. De kapitein en zijn kornuiten hebben alles onder controle en eigenlijk hoef ik me nergens mee te bemoeien. De kinderen zijn rond het schip aan het peddelen met kleine roeibootjes, dus dat kan even duren. Toen er naar de schat gedoken moest worden heb ik mijn zoon nog even gecoached om als eerste in het water te springen en straks als het tijd is voor de hotdogs, kan ik het koksmaatje misschien nog assisteren. Nog 60 nachtjes slapen en dan is het tijd voor de uitnodigingen voor het partijtje van mijn zoon.

'Pappa nog een biertje?' vraagt de kapitein.

'Nou gráág, eentje dan nog omdat u zo aandringt.'