BRUSSEL-EFFECT

Samen met je kinderen word je ook als ouder steeds wijzer. Dat gaat niet altijd gelijk op, maar het gebeurt wel. Zo gaf ik een paar jaar geleden een boekje van eigen hand nog de titel 'Vader Zonder Diploma' (nauwelijks verkrijgbaar in de betere boekhandel), maar inmiddels vind ik toch dat ik zonder kapsones recht heb op het praktijkdiploma, hoewel ik er niet voor heb doorgeleerd. Dat bleek vorige week maar weer eens op onze trouwdag. Na al die jaren trouwe dienst vinden wij dat nog steeds een gelegenheid om te vieren. Niettemin had een goede kennis, een zogenaamde ervaringsdeskundige, ons uitgelegd dat zelfs het beste huwelijk, net als een goed huis, af en toe een onderhoudsbeurt nodig heeft; als ik mij even zo mag uitdrukken. Daarom hadden wij een weekendje met ons tweeën bedacht, zonder kinderen dus. Daar zijn wij geen helden in. Wij zijn eigenlijk altijd het liefst met z'n vieren, in de eerste plaats omdat wij dat leuk vinden maar ook omdat je maar beter allemaal samen kunt zijn als er wat gebeurt. En wie weet wat er allemaal in een weekend Brussel kan gebeuren. Toch zetten we de kinderen af bij een tante die halverwege België woont en waar we in noodgeval vanuit het gevaarlijke Brussel binnen twee uur op de stoep kunnen staan. De kinderen hebben er zin in; er is een druk programma vol neven en nichten voor hen geregeld en voordat we echt weggaan spreken ze ons dan ook nog even moed in. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben ons er geweldig doorheen geslagen. We hebben gesprekken gehad zoals we ons die van heel vroeger herinnerden en ons huwelijk staat weer strak in de lak. We hebben elkaar zelfs beloofd om het binnenkort weer te doen, volgend jaar of zo.

Maar we zijn nog niet thuis of onze zoon kondigt aan dat hij een nachtje bij een vriend gaat logeren; alleen. Wij kunnen dat niet tegenhouden. Al een jaar geleden, toen zijn zus voor de eerste keer uit slapen ging, kondigde hij aan dat hij dat ook heel goed durfde. Maar het is ons wat kort op elkaar.

'Wel lekker rustig zo zonder hem,' probeer ik er de stemming in te houden bij het avondeten. Maar zelfs de dochter moet toegeven dat ze hem een beetje mist.

'Nou ik mis mijn jongetje heel erg,' laat mijn vrouw zich kennen.

'Och dan knuffel je hem morgen toch eens lekker extra,' troost ik.

'Ik knuffel hem heus wel genoeg hoor!'

Het Brussel-effect ebt weg voor je er erg in hebt.

De volgende dag vertel ik de zoon hoe verschrikkelijk zijn moeder en zus hem gemist hebben. De jongen kijkt ongelovig van de een naar de ander. De dochter ontkent, maar zijn moeder kan alleen maar bekennen.

Ouder en wijzer word je in pieken en dalen.