CHIPOLATA

Bij ons thuis zijn de meningen over het nieuwe tv-station Talpa ernstig verdeeld. Om maar met mijn eigen mening te beginnen: ik vind het drie keer niks. Bij mij staat Talpa toch voor de zender die mij mijn Studio Sport ontstolen heeft. Zelf niet gehinderd door enig voetbaltalent, ben ik een fervent voetbalkijker. Voor Studio Sport werd bij ons het ritme van de zondag aangepast en visites die niet mee wilden kijken naar huis gestuurd. En het nieuwe programma zal niet wennen. Dat presentatortje is vast een heel lieve jongen, maar niemand kon Heracles zo leuk fout uitspreken als Studio Sport-presentator Tom Egbers. Ik en de rest van Nederland vinden dat de volgorde van de wedstrijden hoort te gaan volgens de stand op de ranglijst en géén reclame tussendoor. Bovendien had Studio Sport de laatste vijf minuten altijd nog wat andere sport, zoals hockey, de sport die mijn zoon, ondanks mij beoefent.

Mijn vrouw werkt bij de publieke omroep, dus die is het met mij eens, al is het dan om de verkeerde redenen.

De kinderen daarentegen zijn helaas dol op dit soort lichtgewicht televisie. Zij hebben ’s avonds tussen het tandenpoetsen en nog heel even lezen in bed een nieuwe favoriet, een soort soap. Ik kijk mee om te zien wat ze zien.

Terwijl ik op een gegeven moment net even heel diep aan het nadenken ben omdat we op het ouderlijk bed liggen te kijken, zegt zo’n snuiter in die serie tegen zijn vriendin: ‘Jij bent toch mijn eigen chipolatapudding.’

Dat niveau dus.

‘Papa wat is een chipolatapudding?’

‘Eh… dat is een pudding van chipolata.’

‘Ja, maar wat is chipolata dan?’

‘Nou, daar maken ze pudding van.’

Vervolgens word ik bont en blauw gestoeid om het echte antwoord te geven, maar je kunt zelfs als doorgeleerd vader niet alles weten. Bovendien zijn er belangrijkere dingen dan chipolatapudding. Studio Sport bijvoorbeeld.

We lijken de kwestie te vergeten, maar als ik een paar dagen later met zoonlief naar de banketbakker ga, ligt daar in een vitrine ook iets met chipolata.

‘Vraag jij eens aan die mevrouw…,’ fluistert mijn zoon.

‘Vraag maar lekker zelf,’ zeg ik omdat ik me niet graag belachelijk maak in een drukke banketbakkerszaak.

‘Tja, dat wordt gemaakt met bitterkoekjes,’ meent een van de zaterdaghulpen.

‘Lange vingers, dacht ik,’ dacht haar collega.

Het is duidelijk dat de chipolata-deskundige achter in de bakkerij werkt en omdat het zaterdag is, waarschijnlijk niet aanwezig is. We knikken beleefd alsof we het begrepen hebben en laten ons afleiden door de enorme verjaardagstaart.

Maar de chipolata blijft knagen en uiteindelijk zoeken we het op op internet.

De website van De Hollandse Pot lijkt uitkomst te bieden met een recept. De lijst met ingrediënten begint met ¾ deciliter marasquin en 60 gram bigarreaux.

‘Papa, wat is…’

‘Jongens neem nou van mij aan dat jullie dat niet lusten. Wij eten vanavond aardbeienkwark.’

‘Papa, wat is kwark eigenlijk?’

Die humor hebben ze van mij.