CONCERT

Aan de gesprekken op de achterbank kan ik merken hoe serieus het is. Ik vervoer mijn kinderen en drie vrienden van mijn zoon naar het zaterdagmiddag-tennis. Van die drie mag er één morgen met ons mee naar Fox Kids Planet Live, hét popmuziekfestijn voor kinderen. De dochtermag ook één vriendinnetje meenemen.

Van de twee ongelukkigen op mijn achterbank richt er een het woord tot mij: 'Dat is wel leuk dat zijn moeder bij Fox Kids Planet Live werkt.' '

Ja, heel leuk.'

'Altijd gratis kaartjes, zeker.'

'Ja, maar niet zoveel als we willen.'

Meer kaartjes konden we gewoon niet krijgen, de hele klas had wel meegewild. Hoewel we ons vorig jaar keurig hebben gedragen en ook altijd braaf een beetje reclame maken, waren we dit jaar geen 'speciale gasten', maar gewoon publiek. Geeft niks, we hebben tenminste kaartjes.

En in de file is iedereen gelijk. We waren keurig ruim op tijd vertrokken en ook onze introducés stonden al achter de voordeur te trappelen toen we aanbelden. Broodjes en krentenbollen, luxe flesjes drinken en popfestival-snoep in de rugzak. En toch sluiten we op de ring van Rotterdam achter aan in de file. Tot dan zit de stemming er opperbest in. De cd van het vorige concert zit in de speler en er wordt ferm gediscussieerd over wie er nou wel of niet écht kan zingen.

Nu komen van de uiterst gespannen passagiers eerst de goed bedoelde adviezen.

'Waarom ga je er niet langs, je moet dáár rijden, daar rijdt niemand.'

Nee, dat is dan ook de weg naar huis. De achterbank wordt zeer onrustig en demonstreert nog maar eens dat we al lang klok kunnen kijken.

'Over 5 minuten gaat de zaal open.'

'Over een kwartier begint het....over 10 minuten ... 5 minuten...nu zijn we te laat.'

Paniek in mijn auto!

'Wie wil er vast wat drinken?...' Iedereen.

'...en een snoepje?...' Ook iedereen.

Instinctief voel ik dat ik nu niet moet gaan vragen wie er moet plassen.

'We kunnen beter gaan lopen.'

Daar geef ik niet eens antwoord op.

'Geeft niet hoor papa, we zijn pas 3 minuten te laat....5 minuten...7 ...' Via de digitale klok op het dashboard probeert mijn zoon er de moed in de houden.

Achteraf blijkt dat we alleen een paar 'stomme' optredens aan het begin hebben gemist. We vinden een prima plekje en af en toe kunnen we tussen de vaders met kinderen op hun schouder ook nog een glimp van het podium opvangen. We maken alle hoogtepunten mee, inclusief Jim en Jamai. Maar pas bij Gareth Gates staan we met zijn allen luidkeels mee te brullen.

's Avonds blijkt mama in de kleedkamer nog een foto en handtekening van de sterren bemachtigd te hebben. Een glansrijk einde van een eindeloze dag. Maar hoe moeten we daar morgen op school nou enthousiast verslag van doen?

De hele klas had wel meegewild.