DE IDEALE LIJN

De redactie-chef mailt om te vertellen dat Margriet nummer 2 - dit nummer dus - over diëten zal gaan. Logisch, zo vlak na de zware feestdagen.

'Daar kun jij vast wel iets mee,' voegt ze daar knipogend aan toe.

Omdat ze in haar directe omgeving dagelijks meemaakt hoe gevoelig dit kan liggen, had ze beter moeten weten en wat subtieler kunnen zijn.

'Ik zal maar net doen alsof ik niet beledigd ben,' reageer ik lachend als een boer met kiespijn, maar ik ben natuurlijk toch een tikje gepikeerd.

'Trouwens mijn vrouw en ik vinden dat ik er nog heel acceptabel uitzie voor een man van mijn leeftijd.' Dat is de halve waarheid. De helft over mijn vrouw is gelogen; die vindt gewoon dat ik te dik ben. Maar ze zegt steeds dat ze vindt dat ik te dik word, waarmee ze de hoop wil uitdrukken dat er nog beweging in zit. Want beweging kan vooruit en achteruit zijn. En ze zegt het vaak, heel vaak: 'Jullie worden te dik en daar gaan we nu wat aan doen!' Met jullie bedoelt ze dan mij en mijn zoon, want laatstgenoemde heeft inderdaad een beetje mijn bouw en aanleg. En vaak voegt ze daar dan nog aan toen, speciaal voor mij:' Ben blij dat ik me er nog druk over maak hoe je erbij loopt.' Dan worden we weer een week op sap en sla en te weinig gezet en dan is ze na een week zo trots op ons dat we in het weekend appeltaart en patat krijgen om te vieren dat die kilo er af was. Ik ben natuurlijk geen expert, maar ik weet uit alle bladen dat dat jojo-en heet. Dat schiet niet op.

Maar na het zien van de foto's van onszelf in onze zwembroeken tijdens onze herfst-strandvakantie, hebben mijn zoon en ik vrijwillig besloten dat het nu menens moest worden. Toen moest het nog eerst feestdagen worden en moed verzamelen, maar tegenwoordig zitten we met z'n tweeën op zwemmen. Een keer in de week op zondag en we zijn al twee keer geweest. Ondertussen zijn we ook volkoren vetvrij. Dat samen moet vroeg of laat zichtbaar resultaat opleveren. Zwemmen is goed voor ons. We trekken baantjes tot we niet meer kunnen en stukken beginnen af te snijden, we duiken en maken bommetjes, nemen de glijbaan een paar keer en het bubbelbad. En dan maar weer naar huis, waar de meiden een smakelijke brunch hebben bereid.

Dat is nu al twee zondagen goed gegaan, maar nu lijkt het er al op dat het de laatste keer 'jongens over elkaar' was. De meiden willen de volgende keer mee. Daar kon je op wachten. Mijn dochter zwemt en klooit ook graag en mijn vrouw heeft de nabijgelegen sportschool op het oog.

Ach, elke week een heerlijke brunch met versgebakken croissantjes, een 4 minuten gekookt eitje en zelfgeperst sinaasappelsap gaat op den duur ook vervelen.