DE POST

Even de post van de laatste tijd met u doornemen. En dan van de post weer eerst de huishoudelijke mededelingen. Tegen Henk en Geertje uit Sprang-Capelle zou ik willen zeggen: 'Nu even niet!' Het is heel aardig van u om Bram aan te bieden, maar ik heb niet het idee dat de hoofden van mijn kippen momenteel naar, eh...frivoliteiten staan. Ze zijn al wat wankelmoedig de winter in gegaan, want in de rui, en slepen zich nu zo'n beetje door het ergste heen. Al in geen weken meer eieren gezien, dus niets te bevruchten. Dan kan uw haantje nog zo parmantig voortstappen. Als ik de bijgesloten foto eens goed bekijk, en niet dat ik er nou speciaal veel verstand van heb, dan is die Bram van u toch wel van een heel ander soort dan die van mij. Mijn dames zijn Orpingtons, best wel chic Engels eigenlijk, maar in elk geval dik en bruin en Bram is gespikkeld, van een OudHollands ras, schat ik zo in. Wat moet dat dan voor kuikens geven, zou je je af kunnen vragen. Misschien dat we elkaar nog eens spreken in het voorjaar.

Dan de inhoudelijke kwesties. Een briefschrijfster die naar aanleiding van het verhaal van de verjaardag van onze dochter vond dat we het te bont maken met verjaardagsfeestjes. Pal daarna, dat had mevrouw toen nog niet eens gelezen, kwam het verhaal van de verjaardag van onze zoon.

We hebben dat thuis eerst in klein comité besproken en daarna in de groep gegooid en we zijn unaniem tot de conclusie gekomen dat u gelijk heeft. Ik ben daarover, naar aanleiding van de brief in Margriet, nog gebeld door een mevrouw van een televisieprogramma van Teleac/NOT. Samen kwamen we toen al tot de conclusie dat ik niet geschikt was om in het programma op te treden omdat mijn verdediging van ons beleid niet heel erg overtuigend was.
'Ze had twee duidelijker meningen van anderen voor haar programma,' zei ze, 'meer opvoedkundig verantwoord,' zal ze vast bedoeld hebben.

Beschaamd hebben mijn vrouw en ik maatregelen aangekondigd. En om te laten zien dat het ons menens is, gaan die maatregelen vlak voor mijn verjaardag in. We gaan geen hele klassen meer uitnodigen. Daar staat tegenover dat we de eerstvolgende verjaardag, die van de dochter, pas weer in de zomer vieren.

Hetzelfde onderwerp kwam nog ter sprake op de Margriet Winterfair. Daar zag ik sommigen van u, ervaringsdeskundigen, heus wel het wijze hoofd schudden. Maar anderen, in dezelfde foutenfase als wij, kwamen me ook een hart onder de riem steken: zijn we immers niet allen twijfelaars.

Het was me trouwens een waar genoegen u te treffen op de Winterfair. Voor zover u er was op dezelfde dag als ik. Leuk om eens te zien hoe u er in het echt uitziet en te horen wat u er nou allemaal van denkt, voor zover we dat hebben kunnen bespreken.

Volgend jaar zien we elkaar hopelijk weer.

Ondertussen schrijven we.