DE TOEKOMST

Hoewel ik mijn vrouw heb weggestuurd om twee kinderen op te halen, komt ze er maar met eentje thuis. Dat geeft niks. Soms heb je meer geluk dan anders op de kinderruilbeurs. Soms lopen er vier kinderen met je mee van het schoolplein en soms loop je moederziel alleen terug. Vandaag blijft de zoon bij een vriendje lunchen en komt alleen de dochter mee voor een boterhammetje. En dat is wel heel gezellig. Begrijp ons goed: we hebben hem er graag bij, maar af en toe zonder is ook wel eens lekker rustig. Hebben we eens tijd voor een goed gesprek.

Maar eerst keren we de pot met gogo's ondersteboven, pakken ze allemaal vast, sorteren ze en geven ze een naam en doen ze dan weer één-voor-één terug in de pot. Gogo's zijn kleine plastic poppetjes, waar je mee speelt en gooit als met knikkers, als ik het goed begrepen heb, en dat is af en aan een rage op het schoolplein. Onze zoon is er heel goed in en heeft er dus veel. Ze zijn dus van hem en zijn zus mag er wel aankomen als hij er bij is, maar nooit zo lang achter elkaar als nu.

Ondertussen komt het goede gesprek er vanzelf. Het gaat vandaag over wat ze later wil worden en dat is nog naar aanleiding van haar rapport, waar ze hele mooie punten had voor de vakken die wij vroeger tekenen en handvaardigheid noemden.

'Ik wil misschien wel ontwerper worden. Van tasjes, jurken en schoenen. Van alles eigenlijk en van setjes die bij elkaar passen.'

Dat is zeker verstandig. Wij zeggen altijd dat je alles kunt worden, wat je wil als je maar zo veel mogelijk je talenten gebruikt.

'Ja maar pappa...'

Als het zo begint, weet ik dat ik goed moet gaan opletten omdat ik nu wat kan leren.

'Wat je wil worden hangt af van je hobby, maar ook weer niet. Want als je goed kunt zingen en je vindt dat leuk, kan je dat elke dag doen, als je dat wil. Maar als je zanger wordt, doe je dat om beroemd te worden. En dan schrijven de roddelbladen alles wat niet waar is. En het is ook heel druk.'

De uitzendingen rond 'Idols' liggen blijkbaar nog vers in het geheugen.

'Ja,' zeg ik, want ik heb hier verder niets aan toe te voegen. Zo bezien heb ik nog geluk gehad. Toen ik zo oud was als zij, wilde ik ook rijk en beroemd worden.

'Maar eigenlijk weet ik het nog niet precies hoor pappa.'

'Nee, natuurlijk niet,' zeg ik. 'Tijd zat. Er valt nog zo veel te ontdekken.'

Daarna zwijgen we geruime tijd en dan lijkt het misschien wel wat kort voor een goed gesprek, maar we hebben voorlopig weer stof tot nadenken en daar zijn goede gesprekken immers voor.

Met mijn zoon zouden we nooit zo ver zijn gekomen. Die weet al lang heel precies wat hij wil worden: paleontoloog.