DISCO

In de categorie ‘Het moet niet gekker worden’, hebben we weer een juweeltje van eigen makelij. Een gekostumeerde disco. Bij ons in de tuin ter gelegenheid van de verjaardag van mijn dochter. Die was alweer een maandje geleden, maar de beoogde diskjockey, de DJ, kon niet eerder een gaatje in zijn agenda vinden. Topseizoen. Leuke bijverdienste voor een scholier van pakweg 17, die alleen heeft geïnvesteerd in een paar cd-spelers, een mengpaneeltje, twee joekels van geluidsboxen en een hele hoop draden om het allemaal aan te sluiten.

‘Is zo’n groep zeven niet eigenlijk te kinderachtig voor je,’ informeer ik eens, als we de apparatuur staan in de laden. Ik haal hem op, want een rijbewijs heeft hij natuurlijk nog niet.

‘Nee, hoor meneer, dat is juist de doelgroep waar ik me zo’n beetje op richt.’

Dat geeft me weer wat vertrouwen. Want eerlijk gezegd had ik er een hard hoofd in toen het idee werd geopperd. Eigenlijk moet ik natuurlijk zeggen: toen me de mededeling werd gedaan. Deze klas heeft namelijk al twee disco’s achter de rug. De eerste keer leuk en spannend natuurlijk, maar de tweede keer hielden de meeste jongens het al voor gezien. De derde keer dan ook nog gekostumeerd, dat zou volgens mij meiden onder elkaar worden.

En in de aanloop naar het evenement zag ik aan de tranen en pesthumeuren na school ook wel dat het uitnodigingsbeleid niet van een leien dakje ging.

Maar volgens goed gebruik bij ons, zou het aan de voorbereidingen niet liggen. De partytent wordt op het terras aangesloten op de openslaande tuindeuren. Feestverlichting wordt nieuw aangeschaft want als alles goed gaat, zal het niet onze laatste disco zijn. Via tuinfakkels worden de gasten achterom de partytent ingeleid en niet door het huis, zodat we straks alleen de parketvloer in onze eetkamer hoeven te restaureren, waar gedanst zal worden.

Hopen dat alles blijft branden tussen de stortbuien door.

Van de hoeveelheden chips, popcorn, borrelworstjes en cola die in de keuken liggen opgeslagen, hadden we de rest van de school ook kunnen trakteren.

En het is allemaal niet voor niks geweest. Het was een knalfuif.

‘Pápa en máma, dít was dus wel écht héél, héél leuk!’

Ze heeft niet gemerkt dat ik door mijn vrouw binnen moest worden geroepen, omdat ik niet terugkwam van het aanvullen van de voorraad chips. Zo gezellig. En ze heeft me vergeven dat ik hinderlijk liep te fotograferen. Dat fotograferen was wel afgesproken, maar het was mijn eigen initiatief om het te doen toen ze de jongens eindelijk aan het schuifelen hadden gekregen. Misschien had ik niet moeten flitsen. Trouwens mijn vrouw stond ook steeds stom door het raam te kijken. Het was voor ons als ouders natuurlijk ook de eerste keer en spannend.

Slordig alleen dat er na afloop één jongetje ontbrak en dat er dus één vader tevergeefs kwam. Toen die uiteindelijk via een kleine speurtocht terecht was, keerde de rust in de buurt langzaam weer.