DROMEN

Onze zoon gaat tegenwoordig niet meer zo graag slapen. Het is hem gewoon te gevaarlijk. Eigenlijk zodra hij zijn ogen dicht doet, komen de enge dromen. Het helpt al lang niet meer dat de deur wagenwijd openstaat en het licht onder in de gang aan blijft. Het is een probleem dat we serieus moeten nemen, maar dat niet een, twee drie op te lossen is.

Bij ons is het zo dat je in bed blijft als je er eenmaal in ligt. Tenzij je moet plassen natuurlijk, maar dat moet je eigenlijk van tevoren doen, net als het glaasje water voor de dorst. Monsters zijn een uitzondering op deze gulden huisregel. Wie de jongen gillend en klam van het zweet rechtop in bed heeft zien zitten, begrijpt ook dat 'ga maar weer lekker slapen' daarna niet zo eenvoudig is. Zo komt het dat ik tegenwoordig 's ochtends wel eens een gast in bed vindt. Uit de verhalen kan ik reconstrueren dat er eerst keihard 'mamma' geroepen is en dat die hem vervolgens is komen ophalen, zogenaamd voor heel eventjes. Ik heb dan nergens last van. Dat heeft niets met luiheid te maken, zelfs niet met de slaap der rechtvaardigen. Ik hoor 's nachts gewoon niets. Tenzij mijn vrouw per ongeluk in Australië is natuurlijk, dan word zelfs ik van elke kuch wakker. Het is gewoon echtelijk-biologisch bepaald.

Omdat het natuurlijk heerlijk wegsnurkt bij pappa en mamma in bed en omdat er een strijdje gaande is wie nou het vaakst bij ons in bed heeft geslapen, moet er eens ernstig gepraat worden.

'Over die enge dromen,' begin ik aan de rand van het bed, als ik aan zijn bedrukte gezicht zie dat ze vanavond weer verwacht worden, 'daar kan ik niks aan doen...'

'Nee dat is logisch,' valt mijn zoon me in de rede, 'want je kan niet toveren. Ik wou dat God nog bestond, want dat is de enige die echt kan toveren.'

We zijn pas een paar dagen naar Limburg geweest, met veel kerken, kapellen, kaarsen en heiligen, daar kan het van komen, maar het lijkt me niet nodig om een theologische discussie over het onderwerp aan te gaan.

'Nee, ik bedoel, dat moet je zelf doen. Je moet gewoon meedoen, net als in een spannende film.' Pedagogisch verantwoord of niet, zo ben ik er vroeger zelf overheen gekomen. Het werkt echt, op den duur begin je je te verheugen op de avonturen van de nacht. Ik droom nog steeds graag.

'Maar dat durf ik niet, pappa.' Ik was inderdaad misschien wat ouder.

'Anders zeg je maar gewoon dat je pappa er aan komt.'

'Dat doe ik ook, maar jij hoort me niet, dus dat helpt niet. Het beste is dat ik mamma roep en bij jullie in bed kom.'

'Ja maar niet elke avond,' protesteer ik nog zwakjes, want ik weet wanneer ik een discussie verloren heb.

'Nee,' zegt hij, 'alleen als ik een enge droom heb.'