ECHT GEMEEN

Omdat wij in de kerstvakantie allemaal een beetje ziek, zwak en misselijk waren, hebben we de traditionele kerstfilms en zelfs het kerstcircus in de stad gemist. Tot mijn grote verdriet was er trouwens weinig animo voor het circus.

‘Dat hebben we toch allemaal al een keer gezien, papa.’

Dat weet ik ook wel, circus is ook altijd hetzelfde, maar toch altijd een beetje anders en je weet immers dat het ook fout kan gaan. De vliegende trapeze kan neerstorten uit de nok van de tent, de tijgers kunnen de dompteur aanvallen en die krokodil had best een hap uit onze dochter kunnen nemen toen wij twee jaar geleden op de eerste rij zaten en dat beest tot ontzetting van mijn vrouw langzaam in de richting van het kind kroop. Dat is nou juist de charme van het circus. Maar het is blijkbaar mijn noodlot dat ik dat mijn hele jeugd mijn vader nooit heb kunnen uitleggen, dat mijn eigen vrouw mij hierin niet begrijpt en dat mijn kinderen verwende apen zijn die liever naar de film gaan. Naar de film én het circus bleek huishoudportemonnee-technisch niet haalbaar.

De film dus. Maar welke? Je hebt Pietje Bel aflevering 2, maar we hebben 1 niet gezien. Er draait ook een schattige tekenfilm over een verdwaald visje, maar als ik even niet oplet zijn ze het opeens eens over Lord of the Rings, deel 3. Ik had gedacht dat die beker aan ons voorbij zou gaan, omdat we deel 1 en 2 niet gezien hebben.

Persoonlijk heb ik helemaal niks met de Hobbits en Orks. Jarenlang zijn de boeken van Tolkien met mij mee geweest op vakantie, omdat iedereen vond dat ik ze moest lezen. Ik ben er nooit doorheen gekomen. Maar toevallig weet ik dat niet alle kinderen die films mogen zien. Te veel geweld. Maar er zijn ook kinderen die de Harry Potter films niet mogen zien en dat vinden wij weer een beetje overdreven. En er zijn kinderen die alles mogen zien. Mijn vrouw en ik besluiten ons zelf een mening te vormen. Wij zien deel 1 in de vorm van een tekenfilm en lenen vervolgens deel 2 op DVD. En wij vinden dat het kan, als wij erbij zijn. De avonturen van Hercules zijn ook eng, Roodkapje en haar oma worden ook verscheurd door wilde dieren en dan zwijgen we nog over het journaal. Het valt me trouwens op dat er wel flink geknokt wordt in de film, maar dat er eigenlijk alleen bloed te zien is als een van de personages wat onsmakelijk zit te eten. Het is toch gewoon een sprookje. Een heel, heel lang onbegrijpelijk sprookje, hoe goed onze zoon het me ook probeert uit te leggen.

‘Vonden jullie het nou niet verschrikkelijk eng en gemeen,’ vraag ik, bij wijze van nazorg in de auto naar huis.

‘Niet eng, spánnend.’ En, na een korte stilte, ‘weet je wat pas echt gemeen is papa? Idols! Dan denken kinderen dat ze kunnen zingen en dan worden ze door de jury zo bot behandeld. Dat kun je ook vriendelijk zeggen. En dan moeten ze ook nog optreden in een voetbalstadion en worden ze door iedereen uitgelachen.’

Helemaal mee eens, maar Idols is wel voor alle leeftijden.