EIGEN HAARD

We hebben familieberaad over Kerstmis. Zoals elk jaar hebben we het idee dat we het dit jaar eens anders gaan doen. We hebben namelijk reden om aan te nemen dat het weer een heel bijzondere Kerst wordt. Alleen al omdat we weer een jaar verder zijn en samen ouder zijn geworden.

'We hebben eigenlijk samen al heel veel overleefd, hè pappa?' zegt onze zoon en dat is typisch zo'n opmerking die je krijgt van het staren naar de vlammen van de open haard.

'Nou en of, heel wat beleefd,' mijmer ik terug, een tikje afwezig.

'Ja, ja, béleefd, maar ook óverleefd. Mamma is met de auto over mijn voet gereden en jij hebt je been gebroken.' Het laatste is alweer een paar jaar geleden en het eerste was pas, maar niet zo dramatisch als hij het graag laat klinken.

'En ik heb een arm gebroken,' mengt zijn zus zich gezellig in het gesprek. Maar dat was zelfs nog veel langer geleden.

'Dat had allemaal veel slechter kunnen aflopen,' meent de jongen blijmoedig.

'Ja maar het is gelukkig allemaal goed afgelopen,' wil mijn vrouw het gesprek een andere wending geven. Zij wil niet graag zo vaak herinnerd worden aan het incident met de voet, wat het voor haar zoon juist des te interessanter maakt.

'Ik weet trouwens hoe je accessoires moet schrijven,' merkt de dochter op, maar dat geheel terzijde. Zij heeft zojuist een bewogen Sinterklaas achter de rug. Het feest zal voor haar nooit meer hetzelfde zijn, maar ze vond het eigenlijk nog net zo gezellig. En daarom zal Kerstmis ook anders worden.

'Blijven we thuis of gaan we weg?' Mijn vrouw brengt de discussie weer in het juiste spoor. Omdat wij het jongste gezin hebben in onze families en omdat onze moeders nog leven gáán we met Kerstmis meestal. Naar de kerstboom, het kerststalletje en het overheerlijke diner in het warme huis van iemand anders. Maar dit jaar willen we onder onze eigen boom zingen, met onze zoon op de piano. Warme chocola bij onze eigen haard, dat lijkt ons het meeste Kerstmis. Maar zonder familie kan het natuurlijk niet, 'dus dan komen ze allemaal bij ons,' geeft mijn vrouw zichzelf uiteindelijk maar antwoord.

'Ik maak kalkoen,' bluf ik. Dat heb ik al eens eerder geprobeerd en toen ging het bijna goed. Dit jaar gaat het lukken.

'Ik maak trifle,' zegt de dochter. Dat is haar specialiteit, een overheerlijk, maar buitengewoon machtig toetje. Geleerd op kookles.

'En ik maak bonbons.' Dat heeft de zoon in het kinderkookkafé geleerd. Zoals gezegd: wij hebben samen heel wat overleefd. In de open haard valt een blok om. Vonken schieten omhoog. Het is warm in onze kamer. Ik loop naar het raam en tuur naar de donkere hemel.

Nee natuurlijk gaat het op dat moment niet sneeuwen, dat zou te mooi zijn om waar te zijn.