FANCY FAIR

Als je ons zou vragen wat we allemaal zouden willen doen op een gewone zondagmiddag, dan zouden we echt van alles kunnen verzinnen. Urenlang achter elkaar op de spelcomputer, alle, maar dan ook echt álle Barbie-spulletjes uitpakken en uitstallen, een boek lezen, met oude auto's spelen. En dan hebben we natuurlijk eerst onze kamers opgeruimd en het kippenhok schoongemaakt.

Maar leuk met z'n allen naar de fancy fair die wordt georganiseerd door een clubje dames voor het goede doel, dat hadden we nooit verzonnen. Mamma wel. Dat komt natuurlijk omdat zij sommige van die dames kent en vindt dat ze haar gezicht moet laten zien.

Wat dat dan is, een fancy fair, willen de kinderen weten.

'Daar kun je allemaal dingen kopen en spelletjes doen en het is voor het goede doel.'

'Wat kun je dan kopen en wat is een goede doel?'

'Bijvoorbeeld computerspelletjes en het goede doel is helpende honden, dat zijn hele lieve en slimme honden die gehandicapte mensen een handje helpen met van alles.' Mijn vrouw weet haar uitstapjes wel te verkopen.

Onze zoon heeft genoeg gehoord, die gaat zijn spaarpot omkeren om op grote schaal inkopen te doen. Daar zit maar liefst 5 Euro 37 in. Bij de komst van de Euro hebben we al het oude spaargeld en zakgeld op de bank laten zetten, tot groot verdriet van de kinderen, want het valt natuurlijk absoluut niet te controleren waar dat geld naar toe gaat. Het leuke van Eurogeld is echter dat het veel kleingeld is en zo bezien is 5,37 nog een heleboel. Onze dochter keert haar spaarpot ook om, hoewel ze geenszins van plan is een cent uit te geven. Zij kan namelijk heel slecht geld uitgeven, zelfs niet voor lieve honden, hetgeen ze zeker niet van haar moeder heeft. Maar ze wil wel graag even checken of ze evenveel heeft als haar broer. Het klopt gelukkig tot op de cent.

De fancy fair als zodanig valt ons eerlijk gezegd niet mee. Meteen bij binnenkomst moeten we twee enveloppen met lootjes kopen, omdat we de mevrouw met de enveloppen kennen. We blijken de gelukkige winnaars van een set kaarsen met bijpassende servetten. De zoon raakt al snel ernstig gefrustreerd omdat de computerspelletjes net zo duur blijken te zijn als in de winkel. De loten voor de hoofdprijs, een mooie auto, blijken helaas uitverkocht. Ik vind dat wel erg toevallig, maar ik mag daar de organisatie niet op aanspreken van mijn vrouw.

Dan mogen ze allebei nog een keer grabbelen in de grabbelton en dan gaan we weer.

'Elke keer als ik mag grabbelen, krijg ik stoepkrijt,' moppert onze zoon buiten op de parkeerplaats. Het geld brandt in zijn zak maar keert onverrichterzake met hem terug naar huis.

Mijn vrouw is echter tevreden. We hebben ons behoorlijk gedragen en we hebben belangstelling getoond.

'Ja,' zegt onze dochter, 'allemaal voor het goede doel.'