GEBRUIKSAANWIJZING

Ruim van tevoren hebben mijn zoon en ik samen uitgemaakt wat we vandaag gaan doen. En door omstandigheden hebben we er de hele dag voor. Want we hebben wel met z'n allen een tussendoorvakantietje, maar mijn dochter gaat uit logeren en mamma moet eerst nog een klusje doen op kantoor. Als we de dochter bij haar vriendin hebben afgezet, hebben we het rijk alleen en installeren we ons op de bank. Ons doel voor vandaag is de duimendikke gebruiksaanwijzing bij zijn nieuwste computerspelletje. De jongen is zonder gebruiksaanwijzing een heel eind gekomen, maar nu kan hij niet verder. Daarom gaan we ons er nu gezamenlijk bladzijde voor bladzijde doorheen worstelen.

Dat vergt wat geduld van ons beiden.

Wat hem betreft hoeven we niet helemaal op pagina één te beginnen, maar ik wil altijd graag de inleiding lezen, zodat ik zo'n beetje begrijp waar het over gaat. Je moet de dingen systematisch aanpakken.

'Kijk zo moet je je naam invullen en dan de datum en de tijd.'

'Nee, pappa, dat hoeft niet, want dan moet ik helemaal opnieuw beginnen.'

'Maar nu heeft de computer je Chris genoemd.'

'Dat geeft toch niets, dat kan ik heus wel onthouden dat ik zo heet.'

'En de tijd klopt niet en dus de dag en nacht ook niet. Sommige wezentjes komen alleen 's nachts tevoorschijn.'

'Dat heb ik wel eens gezien, dan wordt het opeens donker in het spelletje en dan komen ze tevoorschijn. Wel handig dat het in het echt dan overdag is, zodat ik wakker ben, want anders had ik ze nooit gezien.'

Mijn vrouw komt thuis van kantoor en we lunchen gezellig met z'n drieën.

Direct na de lunch ontdek ik hoe je van wezentjes kunt wisselen.

Dan komt er een meneer langs die een paar dingen moet bekijken in de tuin. Als we die in hoog tempo de deur hebben uitgewerkt kunnen we nog een half uurtje oefenen op nieuw terrein. Tennisles gaat gewoon door ondanks de vakantie en ik heb vandaag de taxidienst overgenomen voor de gezelligheid. Maar we hoeven alleen Sabine op te pikken en die woont een stukje verder in de straat.

De tennisles verloopt voorspoedig en de leraar was zelfs trots op Sabine en onze zoon. Toch is het alweer bijna etenstijd voordat we terug zijn en pas na het eten kunnen we weer op de bank

Maar dan lossen we ook wel met z'n tweeën het grootste mysterie van dit computerspel op!

Hij heeft een hengel of een schepnetje nodig.

'Dat moet je gewoon in de winkel kopen,' zeg ik praktisch, 'of kijk eens in je rugzak, je weet immers maar nooit.' Ik begin dat spelletje een beetje te snappen.

En warempel.

Ik zie dat mijn zoon trots op me is, dat het een welbestede dag was en dat het laat is.

'Ik denk dat mijn zus nu wel in bed ligt,' vermoedt hij.

Dat denk ik ook. We kunnen gaan slapen.