GELIJK

In elk gezin is wel eens wat; ook in een ideaal gezin en zeker ook in het onze. Kenmerkt ons gezin zich normaal gesproken door pais en vree, gezelligheid en rust, soms trillen de ruiten in hun sponningen. Om een of andere reden overkomt ons dat opvallend vaak op zondagavond. We verheugen ons dan op de komende maandagochtend en de week die komt, zo meteen is er voetballen op de televisie en we moeten ook nog in bad, dus opschieten een beetje. Dan begint er altijd wel eentje te zeuren over het eten, is er vervolgens iemand anders die het oplaaiend vuurtje een beetje aanwakkert, moet een derde er zich nu even niet mee bemoeien en heeft de laatste er schoon en schoon genoeg van. Daarbij doet het er niet toe wie wat doet, want volgende zondag kunnen de rollen zomaar omgedraaid zijn. En zo goed als we kunnen knuffelen, zo goed kunnen we ook ruzie maken. Goed hard praten, gevolgd door geladen stiltes, tranen en traantjes. Elkaar achternalopen om in de keuken nog eens heel duidelijk te zeggen waar het op staat. Luid kletterend afruimen, een afwasmachine die op zijn sokkel staat te trillen door de kracht waarmee de deur wordt gesloten.

'Nou, zullen we het dan weer allemaal goedmaken?' probeert er een met een klein stemmetje en een pruilend lipje. Maar dat is te vroeg, 'hup naar boven jullie, tandenpoetsen en pyjama's aan.' Het geplande bad slaan we over.

Gedwee en op eieren sluipen ze naar boven. Toch ziet dochter kans om zoon nog wat in het oor te fluisteren. Die speelt met vuur.

'Wat zit jij nou te smiespelen?'

'....'

'Nou?'

'Nou, gewoon niks.'

'Laat ook maar zitten, altijd datzelfde stiekeme gedoe van jou.' Ruzie en redelijkheid hebben niets met elkaar te maken.

'Maar pappa...'

'Moet jij nog een keer apart gevraagd worden? Ik heb gezegd uitkleden en dan bedoel ik vlug een beetje.'

'Maar pappa, zij zegde alleen maar dat het goed is dat ik zegde dat we het weer allemaal goed moeten maken.' Op het gevaar af hij tegen een extra scheldkanonnade oploopt, moest hij dat toch even gezegd hebben.

En dan hebben we tandengepoetst en pyjama's aan, dan is het eigenlijk nog te vroeg om te gaan slapen en dan staan we met z'n vieren wat te schutteren want dan zijn we toe aan het onvermijdelijke volgende hoofdstuk: het weer goed maken. Wij gaan nooit met ruzie slapen, want dan kunnen we helemaal niet slapen.

We kunnen goed knuffelen, goed ruzie maken en goed goedmaken. Dat we nooit meer zullen jengelen over het eten, dat we niet meer zo aangebrand zullen reageren, dat we ons er niet meer mee zullen bemoeien, maar dat we wel gelijk hadden en ons bovendien van geen kwaad bewust zijn. En dan doet het er niet toe wie wat zegt, want volgende week kan het zomaar omgedraaid zijn.

berichteninhoud