GEVORDERD

Voor zijn verjaardag in september had onze zoon aan zijn vriendjes ‘iets om te knutselen’ gevraagd. Knutselen is – op grote afstand – zijn vierde hobby. Maar ‘iets om televisie te kijken’ kun je voor je verjaardag niet vragen, ‘iets om op de computer te spelen’ is te duur voor een vriendjesverjaardagscadeau en een boek, ‘iets om te lezen’ dus, had hij al en dat is in de bibliotheek natuurlijk ook een soort van gratis te krijgen. Het leverde een paar modelbouwdozen op.

Opvoedkundig helemaal goed. Modelbouw is goed voor de ontwikkeling van de oog-hand-coördinatie, het concentratievermogen en om te leren samenwerken met je vader. Ik ben er niet gek op, om het voorzichtig uit te drukken. Ik heb niet per se een hekel aan knutselen, maar ik ben wel iemand van de zorgvuldige voorbereiding.

‘Goed materiaal is het halve werk,’ mag ik graag zeggen, maar natuurlijk niet rond mijn verjaardag, vaderdag of Sinterklaas, want voordat je het weet word je daadwerkelijk verrast met goed materiaal.

Goed materiaal is in de modelbouw vooral goede lijm en de juiste verf. Dus geen Prittstift of secondenlijm en geen waterverf. Toch wordt het eerste modelvliegtuigje de dag na zijn verjaardag met deze materialen in elkaar geflanst, omdat mijn zoon niet het geduld kan opbrengen om op de juiste spullen te wachten. Gevolg is natuurlijk dat het bommenwerpertje van ellende uit elkaar valt, terwijl zijn vingers slechts met moeite van elkaar gehaald kunnen worden.

Nadat we voor echte modelbouwlijm naar de modelbouwwinkel zijn geweest – elke stad heeft er wel een – storten we ons gezamenlijk op vliegtuigje nummer twee. Ook dat wordt geen succes. Samengevat komt het erop neer dat ik netjes, stapje voor stapje, precies volgens de gebruiksaanwijzing en met zo weinig mogelijk schade voor milieu en omgeving wil werken en dat mijn zoon vóór zijn favoriete tv-programma klaar wil zijn. En dochterlief moet zich er natuurlijk al helemaal niet mee bemoeien!

Daarna hebben we het allebei wel even gehad met modelbouw. Tot afgelopen weekend bleef een doos onaangeroerd, omdat er al die weken, ondanks herfst- en kerstvakantie niet één ideale druilerige verveelzondag kon worden vrijgemaakt.

Maar zaterdag zijn we begonnen aan een heel ingewikkelde Jeep, voor gevorderden vanaf 10 jaar, en zondag hebben we hem afgemaakt. En hij is geweldig gelukt! Mijn vrouw en dochter hebben hun ogen uitgekeken. Geen gezeur over een kloddertje lijm dat per ongeluk op een raampje komt, of een stoeltje dat een beetje scheef staat, een uitlaatje dat helaas afbreekt of een tv-programma dat niet gemist mag worden. Niet ‘laat mij maar even jongen’ of ‘zijn we al bijna klaar papa?’ Zelfs geen onvertogen woord als op zaterdag-avond het chassis helemaal in elkaar klettert. Als hij naar bed is herstel ik de schade illegaal met secondenlijm.

‘Ik ben erg trots op ons,’ zegt de jongen dan ook terecht.

Er staat nóg een doos, een zeldzame kopie van papa’s klassieke auto. Ik durf het wel aan.