GOED VERHAAL

Mijn dochter heeft dit weekend de verjaardag van misschien wel haar allerliefste vriendje gevierd, bowlen en toen pannenkoeken, een eenvoudig succesprogramma. Maar vandaag, een schooldag, was hij pas echt jarig, precies op dezelfde dag als een ander misschien wel haar allerliefste vriendje. Oei, dat is vragen om problemen lijkt mij.

Zou hij, 'die ander’, geen feestje geven, vraag ik me af op de rand van haar bed, 'of was je soms niet uitgenodigd?'

'Heus wel,' zegt ze in vol zelfvertrouwen, 'want hij is toch een beetje verliefd op mij.' Het zal er eerder aan liggen dat ze midden in een verbouwing zitten. Dat benijden sommige mannen zo aan vrouwen, dat ze het altijd zo zeker weten. En we haten het in onszelf dat we ons altijd zo laten kennen en zo kwetsbaar opstellen. Zoals bijvoorbeeld laatstgenoemd allerliefste vriendje: hij nodigt haar snel uit om met hem mee te gaan de klassen rond, voordat zijn rivaaltje dat kan doen. Op onze school is het namelijk zo dat je als jarige twee vriendjes mag meenemen de klassen rond om de meesters en juffen van de andere klassen te trakteren en je eventuele broertje of zusje in een andere klas. Een vriendje door jezelf gekozen en een door juf omdat anders soms niet iedereen aan de beurt zou komen. Inderdaad een heel ingewikkeld systeem dat een hele hoop geren over de gangen moet veroorzaken en dat ze daarom volgens mij nooit kunnen volhouden tot en met groep acht.

Geheel tegen mijn journalistieke natuur in vraag ik niet door, omdat ik mijn dochter natuurlijk niet mag uithoren en ook wel omdat je als zwijgend luisteraar meestal het meeste hoort. Dit keer werkt de tactiek niet, het verhaal stokt. De hele affaire is blijkbaar met een sisser afgelopen. We moeten de jongens eens met de lunch uitnodigen, daar worden ze flink van.

De dochter is inmiddels naadloos overgeschakeld op spelling. In de les van vanmiddag is 'specht' behandeld, met de c-h-t, wat weliswaar hetzelfde klinkt als 'ligt', 'legt' en 'zegt', maar heel anders wordt geschreven.

'En 'vecht' dan?' Even checken.

'Ja, dat is weer met cht.' Ze heeft het helemaal begrepen, ik ben zó trots op haar.

Als je vroeger moest fantaseren hoe het zou zijn, later, als je een dochter had, dan fantaseerde je zoiets. Hier gaan we uitgebreid voor zitten. Ze mag ook best eens wat extra aandacht. Haar kleine broertje vráágt er wat meer om. Ik leun eens lekker achterover en maak het me gemakkelijk op haar prachtige hemelbed. Ze mag het hele verhaal vertellen van het spannende boek dat ze bijna uit heeft, van een meisje dat bij een tante ging logeren, hoofdstuk voor hoofdstuk.

En het is heus een heel spannend verhaal, maar het is een heel drukke dag geweest en ook best al laat en de oogleden worden zwaar. Pas als het kleine broertje in de kamer ernaast luidkeels om aandacht vraagt, besef ik dat we even moeten zijn weg gesukkeld.