HAANTJE

Buurman komt een borreltje drinken en een beetje bijkletsen. Over de tuin, het weer en andere typische plattelandskwesties en dus vanzelf over de kippen. Onze kippen zijn namelijk nogal fors van postuur, dikke dames, en die zie je niet makkelijk over het hoofd. Maar, zoals gebruikelijk, zijn er weer een paar broeds.

'Nu we het er toch over hebben, ik heb gehoord dat jij weer een haan te logeren hebt.'

Een paar weken per jaar krijgt onze buurman namelijk de kippenfamilie van zijn schoonzoon te logeren. Omdat die blijkbaar op het nog plattere land woont dan wij, is dat een compleet kippen-gezin, dus inclusief haan. Hetgeen bij ons vanwege burengerucht onmogelijk is.

'Wat denk je,' opper ik, 'zou die haan ervoor voelen om een weekje in ons prachtige hok te komen logeren? De meisjes een beetje gezelschap houden. Ze een reden geven om te broeden.'

'Vast wel,' meent buurman. En een paar dagen later voegen we de daad bij het woord. Omdat wij als modern gezin onze kinderen het principe van haan en hen haarfijn hebben uitgelegd, volgen die twee - de kinderen dus - het hele proces op de voet.

Als ik de haan in een verhuisdoos stop voor transport, valt hij me qua formaat eigenlijk wat tegen. In ons eigen kippenhok valt het verschil met onze reuzenkippen nog meer op. Maar het haantje stapt meteen parmantig rond en pikt flirterig naar onze kippen die aanstellerig wegstuiven.

Na anderhalf uur vind ik het tijd worden voor de kinderen om naar bed te gaan, ik zou als haan ook verlegen worden van die spiedende oogjes. Eerst nog even de eier-oogst van de dag rapen.

'Zijn die dan nog niet bekuikend, pappa?' vraagt de dochter.

Nee, dat lijkt me zelfs voor de bijdehandste haan wat erg vlot.

Twee dagen later is de situatie in het hok dramatisch veranderd. Van enige kippenromantiek lijkt geen sprake meer. Al mijn kippen, inclusief de twee broeders, stappen parmantig buiten rond en het haantje zit binnen een beetje zielig op stok. Dat kan naar mijn idee twee dingen betekenen: hij heeft zijn taak volbracht en is aan het uitpuffen of hij bleek toch geen partij te zijn voor mijn dikke dames en is door hen het hok in geïntimideerd. Misschien mist hij zijn familie wel en heeft hij heimwee, ik heb ze in elk geval over de schutting heen luidkeels naar elkaar horen kukelen.

Wat nu? Van mij mag dat zielige haantje best terug naar de zijnen. Mijn broedse kippen lopen weer rond, bekuikend of niet, ze hebben in elk geval een verzetje gehad en dat deel van de missie is dus geslaagd. Bovendien maak ik me een beetje zorgen over het haantje, hij heeft het zo te zien niet echt naar zijn zin bij ons.

'Even afwachten nog,' meent de buurman en dat doen we dan maar, want hij zal het straks zijn schoonzoon toch moeten uitleggen.