HARD VAKANTIE

Hard gewerkt dit jaar, heel hard. Voor mijn doen dan. Goed verdiend ook, dat dan weer wel. Tijd voor harde vakantie dus.

Daar wordt bij ons thuis steeds verschillender over gedacht, maar dat hoeft geen nadeel te zijn. Naar wintersport bijvoorbeeld, krijgen ze me echt niet meer. Te koud, te sportief, te veel bergen. Als mijn dierbaren desondanks gaan en ik niet, hebben we toch, op een bepaalde manier, allemaal vakantie.

Veel leuker is natuurlijk zomervakantie met z’n allen.

Wij geven dan de voorkeur aan een lekker warm buitenland. Alhoewel, toen de kinderen nog veel kleiner waren, zijn we een keer naar een stacaravan op Texel geweest, waar het toen twee weken regende, maar waar we toch veel plezier hebben gehad, gezien de lachende gezichten op de foto’s met de dichtgesnoerde capuchonnetjes. Kan zijn dat de tijd onze herinneringen wat rooskleuriger maak.

Naarmate de kinderen ouder worden, wordt de keuze voor een bestemming er niet makkelijker op. Vrijwel ongemerkt, en met behoud van onze jeugdige uitstraling en fantastische lichamen, worden papa en mama natuurlijk ook elk jaar een tikje ouder. Laat ik het anders formuleren: toen de kinderen ’s middags nog een dutje deden, had ik daar persoonlijk nog niet zo’n behoefte aan als vandaag de dag, nu ze tot diep in de avond hinderlijk wakker blijven.

Een belangrijke eis aan ons vakantieoord is dat er wat te beleven moet zijn voor de kinderen, in de brede zin van het woord, terwijl wij ouders daar niet noodzakelijkerwijs last van hoeven te hebben.

Natuurschoon hebben wij in eigen omgeving nog voldoende en dat kan dus op vakantie beperkt blijven tot wat je rond het zwembad en aan het strand ziet. Modebewust Italië is dan een goede keus. Daar is bovendien altijd wel een excuus-ruïne te vinden of een bezienswaardige kerk om een kaarsje aan te steken voor behouden thuiskomst.

Na veel discussie kiezen we voor Club Med op Sicilië, hoewel dat een Franse organisatie is. All-in, eten én drinken gratis en tal van sportieve activiteiten die de kinderen ook zonder hun ouders kunnen doen onder leiding van jongelui die zich G.O. laten noemen. Een afkorting van Gentil Organisateur, wat wij in Nederland hopman of akela zouden noemen, maar dan net wat hipper, alhoewel dus Frans.

Nou, dat hebben we geweten.

We hebben in de brandende zon tennistoernooien gespeeld én kansloos verloren, we hebben geparaflyed, achter een parachute achter een speedboot gehangen, gekayakt op volle zee, bij windkracht veel gecatamarant op zee. En wat al niet. Het boogschieten was eigenlijk nog het ongevaarlijkst. Maar dat kwam vooral omdat de G.O. die daar de leiding had, onze goede grap niet begreep. We hadden namelijk een appel van de lunch meegenomen en stelden ons voor als Vader Wilhelm en zoon Tell.

We? Jazeker! Het talenonderwijs op Italiaanse scholen stelt niets voor, dus onze kinderen kwamen op de jongerenclub niet bepaald uit de verf. De keus om dan weer gewoon alles lekker samen te doen, is dan niet zo moeilijk. Nou ja sámen.. mijn vrouw gaat natuurlijk niet aan een parachute hangen en we mochten van haar ook niet op de jetski’s en in de quads, vierwiel-motoren om door de duinen te scheuren.

Uitgerust? Nou, eh… Nog drie van zulke vakanties en je stuurt je kinderen alleen met een tentje naar de Ardennen, of ze daar al aan toe zijn of niet.

Zover is het echter nog lang niet.

Want als papa en mama op een van de laatste avonden, tijdens een ‘show’, hevig tegenstribbelend op het podium worden getrokken om zich daar stevig belachelijk te maken met een playback-act, krijgen we van onze kinderen buitengewoon positieve recensies. Ze hebben het eigenlijk heel leuk gevonden.

Die gaan nog jaren met papa en mama mee. Gelukkig wel.