HEIMWEE

Koud terug van wintersportvakantie, is mijn vrouw een lang weekend naar Portugal. Inderdaad, toe maar! Ze gaat een vriendin helpen met de grote schoonmaak van haar vakantiehuis na een verbouwing. Het typeert mijn echtgenote wel: meer dan halve baan, druk huishouden met twee schoolgaande kinderen en vier (!) katten – makkelijke echtgenoot, dat dan weer wel, die bovendien de dagelijkse verantwoordelijkheid voor de kippen op zich neemt – en toch doet niemand ooit tevergeefs een beroep op haar. En als er geen beroep op haar wordt gedaan, is ze nooit te beroerd om zich als vrijwilligster te melden.

Wij, thuisblijvers, doen niet moeilijk. Wij slaan de ogen op ten hemel, zuchten eens diep, nemen de lijst met instructies nog eens door en gaan over tot de orde van een voor de rest heel normaal weekend.

Nog in de auto naar het vliegveld belt ze de eerste keer.

‘Vertel nog eens hoe het precies zit met al die clubjes en afspraken,’ vraag ik rolpatroonbevestigend.

‘Maar dat heb ik allemaal heel precies opgeschreven,’ antwoordt ze.

‘Ja maar ik hoor het je zo graag zeggen.’

Om te voorkomen dat we mijn legendarische macaronischotel, bezorgpizza en patat met kroketten eten – allemaal mét sla, dat wel – heeft ze alvast de boodschappen voor het hele weekend gedaan. Lief.

Het weekend kabbelt. Mijn dochter heeft op vrijdagavond een feestje dat tot middernacht zal duren. Om discussie met mij te voorkomen, heeft mijn vrouw dat van tevoren goed gevonden. Mijn zoon en ik kijken met het geluid lekker hard naar een gehuurde avonturenfilm voor boven de 12, die normaal gesproken nooit door de gezinsballotage zou zijn gekomen.

Zaterdag vroeg op om naar de kapper te gaan. Dat zou tijd worden. Meteen door naar hockey; we spelen thuis en worden met 1-3 ingemaakt. Als we thuiskomen ligt de dochter nog in haar pyjama in het ouderlijk bed tv te kijken.

‘Mama had nou de lunch al klaar staan,’ zegt de jongen, die de tafel moet dekken. ‘En? Gewonnen? Zou ze zeggen.’

‘En ze zou zeggen dat we goed geknipt zijn,’ dramatiseer ik maar even mee.

Omdat ik het lijstje met instructies helemaal per ongeluk kwijt ben, hebben we in de middag even tijd over om een autoshowroom binnen te stappen. Hobbietje van papa. Daarna ga ik met zoonlief naar de golfcourse voor de generale repetitie, want hij doet woensdag examen voor zijn vaardigheidsbewijs. De gekookte aardappelen van het lijstje dat toch weer boven water is gekomen, worden gebakken. Mét ketchup.

Zondag ga ik in alle vroegte naar de sportclub. Jawel.

´Dat vind ik stoer van jou papa,´ zegt mijn zoon, ´dat je toch gaat, ook al is mama er niet om je stimuleren.´

´Juíst,´ denk ik recalcitrant bij mezelf.

Als ik thuiskom en de brunch op tafel zet, met verse croissantjes nota bene, begint het.

´Hoe laat komt mama vanavond thuis?’

‘Diep in de nacht, dan liggen jullie al lang in bed.’

‘Ben jij dan nog wakker?’

‘Ja natuurlijk, ik wacht op haar.’

‘Zeg je dan dat ze toch even een kus komt geven?’