HET LANGE SEIZOEN

Het is onze Drie Koningen weer niet gelukt. Een paar dagen vóór Kerstmis zijn ze welgemoed op pad gegaan omdat ze gehoord hebben dat het kindje Jezus bij ons in de kerststal is geboren. Zoals elk jaar hebben ze cadeautjes bij zich, een zwarte knecht en hun trouwe kameel Isidoor. Bij het kersthuis in onze hal, dat door onze dochter in de handwerkles in elkaar geknutseld is, hebben ze nog de weg gevraagd omdat de ster die hen normaal gesproken de weg moest wijzen, zich een beetje verschool achter de druilerige wolken. Wij stellen ons voor dat het kersthuis, met zijn gezellige lampjes, eigenlijk de laatste herberg is waar Jozef en Maria onderdak voor de nacht hebben gezocht. Helaas, helemaal vol, maar omdat de waard het wel een beetje zielig vond en omdat Maria op alle dagen liep, wees hij hen de weg naar een stalletje in het veld, niet zo ver van de herberg vandaan, van een neef van de herbergier, die daar een os en een ezel gestald had. De hoge visite was dus eigenlijk vlakbij. Alleen nog even onder onze eettafel door, daar in de erker lag het kindje Jezus prinsheerlijk in zijn warme kribbe in onze kerststal.

Ze zijn daar nooit aangekomen. Ze moeten de stal in de verte hebben zien liggen toen ze pardoes werden opgepakt door mijn vrouw, in de eerste krant van het nieuwe jaar werden ingepakt en opgeborgen op zolder in een doos waar ze al jaren inzitten. Samen met de herders, schapen, de os en ezel, Jozef en zijn dierbare echtgenote en zoon in één doos een heel jaar wachten op die twee weken aan het eind van dit jaar waarin het misschien wel zal lukken.

In het eerste weekend van het jaar heeft mijn vrouw het nieuwe jaar voor geopend verklaard, maar het is nog even wennen. Het huis is leeg en ongezellig schoon als alle kerstversiering is opgeruimd. Ikzelf heb ongemerkt de nieuwe gezelschapsspellen die we van Sinterklaas hebben gekregen, mee laten verhuizen naar boven. We waren allemaal wat hangerig en grieperig deze kerstvakantie en los van een enkel frisse-neus-wandelingetje of fietstochtje zijn we veel bij elkaar gekropen rond de kachel. Zelfs het traditionele kerstcircus is er dit jaar bij ingeschoten. Tussendoor nog wel ernstig burengeraas veroorzaakt rond de jaarwisseling. Maar in het kader van de gezins- en wereldvrede is het waarschijnlijk beter dat er voorlopig niet meer gemonopolied wordt. Tegen je verlies kunnen moet je namelijk ook leren en dat gaat niet in één kerstvakantie.

De kinderen zijn vanmorgen welgemoed in hun nieuwe hippe kleren uit de uitverkoop naar school gegaan, mijn vrouw vertrekt met een tas vol goede voornemens op de fiets naar haar werk. Ikzelf kom maar moeilijk op gang. Ik zou me al kunnen gaan verheugen op het voorjaar, ware het niet dat we daarin, om mijn vrouw een plezier te doen, een WINTER-sportvakantie hebben gepland. Vanaf nu bezien lijkt het alsof er aan deze winter nooit een einde zal komen.

Misschien moet ik eens een verlanglijstje voor mijn verjaardag gaan maken, dat is wat dichterbij.