HOTDOGS EN PANNENKOEKEN

Vlak voor zijn eigen verjaardagsfeest was de zoon uitgenodigd op een partijtje waar ook meisjes waren uitgenodigd. Het kan dus wel. Maar dat was een partijtje met bowlen en als je maar zorgt dat de ballen zoveel mogelijk op de baan terecht komen, kan dan ook weinig misgaan.

Geheel anders is dat op een indianenpartijtje. Als onze zoon en 9 van zijn beste vrienden in twee kano's de plassen opgaan, onder toezicht van slechts één vader - ik dus - en één indianenopperhoofd, kun je dat geen meisje aandoen. Je kunt je zelfs afvragen of je dat een indianenopperhoofd kunt aandoen. Laat ik het zo formuleren: in Amerika zijn de indianen voor minder bijna uitgestorven.

De chief die ons getroffen heeft - Zigzag is zijn naam, naar de koers die zijn kano's meestal varen als kleine jongetjes aan de peddels zitten - zal in elk geval voorlopig zijn reservaat niet meer uitkomen. En ik weet bijna zeker dat je de koe die we troffen in de wei waar wij onze wigwam wilden opzetten voorlopig geen melk meer geeft. Het beest geraakte in een hevige identiteitscrisis omdat 10 kleine jongetjes haar als een buffel op de prairie bejegenden, terwijl ze er zelf van overtuigd was dat ze gewoon in de Nederlandse veeteelt zat. Ik denk ook dat ze gevreesd heeft voor haar leven, omdat ze niet kon weten dat we gewoon hotdogs gingen eten.

Met mij hoeft niemand medelijden te hebben. Ik ken deze jongetjes allemaal goed, stuk voor stuk prima gozertjes, maar vooral één op één. Bij elkaar, op een mooie zaterdagmiddag, in twee kano's op de plassen worden het net...nou ja, een bende wilde indianen. Dan weet je van tevoren als vader dat je met een nat pak thuiskomt, dat alle pijlen en speren op een gegeven moment jouw kant uitkomen, maar ook dat het feestindiaantje en zijn kornuiten een middag dikke pret hebben. En ik wist gewoon wel dat we uiteindelijk hotdogs gingen eten.

Maar je moet er niet aan denken wat deze scalpenjagers met de beste vriendin van mijn zoon zouden hebben gedaan als ze toch was meegegaan. Zij had dat zelf overigens niet als een probleem gezien, 'maar ik begrijp wel dat je dat liever niet hebt, hoor.' Vandaar dat we haar apart hebben uitgenodigd, want hoewel we van mijn zoon absoluut niet mogen zeggen dat hij verliefd op haar is, wilde hij haar toch wel graag laten delen in de algemene feestvreugde rond zijn achtste verjaardag.

Ze kwam pannenkoeken eten. Heel gezellig, heerlijk rustig en ze heeft ervan genoten. Wij allemaal trouwens.

'Wat kan jij lekker koken,' zegt het welgemanierde kind op een gegeven moment zelfs tegen mijn vrouw. En dat is ook zeker waar, maar goed beschouwd wel een beetje sneu voor het indianenopperhoofd, want die had ook erg zijn best gedaan op de hotdogs.