IJSJES

Net zaten we nog gezellig op ons terras na te kletsen, letterlijk en figuurlijk geen wolkje aan de lucht en het heeft ons heerlijk gesmaakt, en nou hebben we opeens heibel in de tent. We zaten de plannen voor de komende week eens door te nemen, enerzijds vanwege de voorpret, anderzijds omdat er natuurlijk toch wel wat te regelen valt met twee parttime werkende ouders. En we zijn nog pas halverwege de grote vakantie. Morgen zijn ze allebei uitgenodigd door een vriendin van de zoon om samen met haar moeder en zus naar het strand te gaan. Heel gezellig natuurlijk en hopelijk werkt het weer een beetje mee.

‘En dan geef ik jullie wat geld mee, zodat jullie iedereen op een ijsje kunnen trakteren,’ bouwt mijn vrouw de voorpret leuk op. Dan is er nog niets aan de hand, want dat vindt iedereen een goed idee. ‘En zij krijgt het geld om te bewaren,’ voegt ze daar achteloos aan toe.

En dan gaat het helemaal mis. Voordat we het beseffen zit de jongen hartverscheurend te snikken. En hij is echt niet huilebalkerig uitgevallen.

‘Altijd mag zij alles bepalen, altijd moet zij de baas spelen. En dan spelen we bijvoorbeeld met een vriendje en dan doet zij stom en doet ze net of ik dom ben. En we gaan met míjn vriendin en haar moeder en dan mag zij nog de centjes bewaren. Dat is helemaal niet eerlijk.’

We zijn er helemaal beduusd van. Het zit hem klaarblijkelijk erg dwars. Het is natuurlijk ook niet niks om een zus te hebben die niet alleen nét iets ouder is en dat ook levenslang zal blijven, maar die bovendien altijd en overal alles beter weet en ook niet te beroerd is om je dat steeds weer te vertellen. Daar komt nog bij dat hij altijd naar voren geduwd wordt als er iets gevaarlijks moet worden ondernomen. Geld wisselen aan een Portugese receptie, de weg vragen of ijsjes kopen in een vreemde winkel, in dat soort situaties is hij altijd de stoerste. Bovendien denk ik dat het ook een rol speelt dat hij van ons allemaal toch wel de grootste liefhebber van ijsjes is. Dat allemaal in overweging nemende zou het misschien inderdaad logischer geweest zijn om hem het geld te geven. Temeer daar hij broekzakken heeft en zijn zus morgen haar modieuze strandjurkje wilde aantrekken.

‘Maar zij is nou eenmaal de oudste,’ meent mijn vrouw. Maar dat is nou juist de kern van het probleem.

‘O, ik wou dat ze er niet was.’ Natuurlijk weet hij niet wat hij zegt, hij bedoelt het vast niet zo en hij zou zijn zus echt niet kunnen missen, maar deze komt hard aan.

‘Kom op jongen, niet zo dramatisch doen, jullie gaan gewoon samen die ijsjes kopen. En zij zal beloven dat ze voortaan niet meer zo kattig doet.’ Ik probeer maar wat.

‘Dat dacht ik wel. Uiteindelijk is het dus allemaal mijn schuld.’ Tranen springen nu echt alle kanten uit. Ook de dochter is geschrokken van de onverhoedse uitval van haar broer.

We krijgen het die avond weer gesust en voordat we gaan slapen houden we weer allemaal van elkaar, maar het is nog niet over.

Later in de week gaan ze nog een middag met z’n drieën naar de speeltuin, maar voordat ze vertrekken neem ik mijn vrouw nog even apart. ‘Let je wel op dat je dochter niet alles bepaalt?’

Zo diep zit het toch wel.