INGEZONDEN BRIEF

'Wie schrijft, die blijft' is het motto bij ons thuis. Ik heb mijn kinderen al heel vroeg kunnen uitleggen dat wij later als ik oud ben en zij groot zijn al die stukjes in de Margriet nog eens na kunnen lezen en dat we ons dan weer precies kunnen herinneren hoe het allemaal was toen we nog jong waren. Een soortement dagboek dus. Merkwaardig is wel dat ze blijkbaar besloten hebben dan ook maar te wachten tot ik oud ben en zij groot zijn met lezen, want voorlopig slaan ze de Margriet nog niet open. Geen interesse. Ze kijken wel eens over mijn schouder en lezen wel eens een zinnetje op het beeldscherm, maar daar blijft het bij. En een enkele keer leest mijn vrouw ze wel eens voor; dat doen we nog regelmatig rond de eettafel. Dat vinden ze dan wel weer erg grappig, want dan zijn het net de avonturen van iemand anders.

Hoewel wij onze kinderen voldoende verwennen, waren hun eerste echte eigen schrijfsels verlanglijstjes voor Sinterklaas. Dat is ook wel logisch, want Sinterklaas mag dan wel niet meer de jongste zijn, hij kan zelfs de kromste hanenpoten nog lezen. Snel daarna gingen we puzzels oplossen en als je dat eenmaal onder de knie hebt, kun je meedoen aan prijsvragen. Kapitalen aan postzegels hebben we geplakt om mooie tekeningen op te sturen, slagzinnen en oplossingen van rebussen. En om kosten te sparen doen we ook vaak mee via internet.

Nooit wat gewonnen. Dat valt trouwens nog niet mee, om uit te leggen dat je niet automatisch een prijs wint als je een oplossing instuurt, ook al is het de goede oplossing. Dat er in Nederland nog veel meer kinderen zijn die ook prijsvragen oplossen.

Maar deze week hadden we eindelijk een keer beet. Twee kaartjes voor de Efteling via een prijsvraag op de achterkant van een pak hagelslag. Daar waren we natuurlijk hartstikke blij mee.

Nu hebben we de smaak te pakken: over naar de volgende stap in de schrijfkunde, de ingezonden brief. Een mooie Nederlandse gewoonte voor als je het ergens niet mee eens bent of je ei kwijt moet. Mijn zoon is namelijk pas naar onze favoriete dierentuin geweest en moest daar tot zijn leedwezen constateren dat de tijdelijke tentoonstelling over kevers weg was. Nou zijn kevers hem net zo lief als olifanten, maar hij komt nou eenmaal niet graag voor verrassingen te staan. De olifanten waren trouwens gewoon nog aanwezig.

En dus gaat hij een brief op pootjes schrijven. Ik heb hem gevraagd om dan meteen voor dezelfde postzegel te informeren naar het lot van die chagrijnige chimpansee, die altijd met zand naar de bezoekers gooide. Hij heette geloof ik Mike, maar omdat hij zichzelf drummend op een olievat begeleidde, noemden wij hem de boem-boem-aap. Die zien we ook niet meer, we maken ons zorgen.

En chimpansee schrijf je als aap.