KNIKJES

'Je hebt ons zeker al opgegeven, hè mamma? Dan kunnen we al niet meer terug.'

Mijn vrouw knikt een voorzichtig knikje. Dit is hogeschool opvoeden voor gevorderden, dit is balanceren op het slappe koord. Mijn dochter heeft zich samen met twee vriendinnetjes opgegeven voor een optreden op de verjaardag van juf en nu de datum naakt, slaan twijfels en zenuwen toe. Ze doen karaoke, of een soort mini-playbackshow, een nummer van Atomic Kitten, The Last Goodbye. Niet een voor de hand liggende keus en niet het eenvoudigste nummer. Wij, de rest van het gezin, zouden voor The Tide is High hebben gekozen. Daar is nog flinke discussie over geweest met mijn vrouw, hoewel het beter was geweest om daar een flinke discussie met mij over te hebben. Want ik heb er immers verstand van, zit tenslotte zelf nog steeds op gitaarles en ben al een paar jaar personal musical coach van onze zoon. Bovendien kan ik wél wijs en maat houden. Maar het gaat de meiden natuurlijk meer om het uiterlijk dan om het muziek-inhoudelijke. En over het dansje kan mamma ze waarschijnlijk inderdaad beter adviseren, op de dansvloer heb ik nooit veel voorgesteld, afgezien van de schuifelnummers, vroeger.

Vreemd genoeg was de garderobekwestie snel opgelost, aan de hand van dochters kast ontdekten de meiden een setje dat ze alledrie hadden. Het schooluniform is ons in ons land jaren geleden al afgeschaft, maar de internationale modefabrikanten zorgen samen op een of andere manier toch voor een merk-uniform.

'Waarom zou je nog terug willen,' vraag ik behoedzaam, want mij is niks gevraagd en mijn dochter houdt niet van al te veel meedenken voordat ze zelf is uitgedacht. Vandaar ook dat mijn zoon zich opvallend gedeisd houdt. De ervaring heeft hem geleerd dat je vaak het meest te weten komt door niets te vragen. Jammer dat hij die techniek niet wat vaker toepast, maar dat geheel terzijde.

Nou, ze wil het mij dan wel uitleggen. 'We hebben gewoon niet genoeg tijd om te oefenen met zijn drieën tegelijk.' Dat heeft niet alleen te maken met tijd en drukte, maar ook dat ze met z'n drieën zijn. Diplomatie speelt daar ook een rol in, als u begrijpt wat ik bedoel.

We begrijpen wat ze bedoelt. Onze dochter wil dingen nu eenmaal goed doen. En alleen meedoen voor het meedoen is niet goed genoeg. Wij vinden dat je moet doorzetten waar je aan begonnen bent, maar dat je ook wel eens tot de conclusie kunt komen dat je verkeerd gekozen hebt. Wij vinden ook dat je niet altijd kunt winnen. Maar dat is al met al een moeilijk uit te leggen verhaal, dat kan misschien het best met begeleiding in de praktijk.

Mijn vrouw knikt nog eens, iets overtuigender, dit keer.