KNUTSELEN

We zitten gezellig rond de tuintafel, de kinderen en ik. We zaten ons eerlijk gezegd een beetje te vervelen, tamelijk hardop en toen adviseerde mamma, die daar lichtelijk hoorndol van werd, om een knutselwerkje te voorschijn te halen.

Dat moet uitgelegd. De enige die bij ons echt van knutselen houdt, is de dochter. En die is er dan ook meteen heel goed in. Zo goed, dat ik zelf denk dat het kind later kunstenaar wordt. Mijn vrouw houdt het voorlopig nog liever op hersenchirurg. Maar dat is van later zorg. De zoon en ik zijn niet gek op knutselen; het duurt ons eigenlijk altijd wat lang en we kunnen het gewoon niet zo goed. Dus als wij knutselen, doen we het omdat het moet. Bijvoorbeeld als er een schilderij zou moeten worden opgehangen - op een plek waar dat geen kwaad kan - of als het bijna vaderdag, moederdag of oma's verjaardag is. Maar de jongen en ik mogen graag kijken naar haar geknutsel en haar voorzien van deskundig commentaar.

Vandaag beschildert ze glaasjes waarin waxinelichtjes kunnen branden. Decoratief voor op tafel. Een welgemikt cadeautje voor haar verjaardag.

We hebben haar al een heleboel ideeën aan de hand gedaan, maar toch gaat ze bloemen schilderen. Wij adviseren om eerst de bloemen te doen en dan de bladeren, maar ze doet eerst de bladeren. Wij denken dat het verstandig is om eerst alle glaasjes van groene blaadjes te voorzien als je kwast toch groen is, maar zij wil glaasje voor glaasje helemaal afmaken. De zoon komt met een afgebrande lucifer aanzetten om 'van die dingen' in de bladeren te maken.

'Nerven bedoel je,' zeg ik, 'een uitstekend idee.'

'Nee dat hoeft niet,' zegt ze liefjes, 'maar misschien kun jij een servetje voor me pakken om het kwastje af te vegen en dan kan papa misschien een schoon glaasje water pakken.'

Wij doen dat natuurlijk graag, want wij begrijpen dat je het creatieve proces niet moet laten verstoren door dergelijke triviale beslommeringen. Straks, als alle glaasjes beschilderd zijn, moeten ze in de oven gebakken worden en dan komt onze technische kennis van pas. Als mijn zoon geen pa-le-on-to-loog zou worden, kon hij altijd nog bakker worden, denk ik. Geen glazenbakker, maar koekenbakker. Hoewel dan het risico niet denkbeeldig zou zijn dat hij zelf zijn beste klant zou worden. Maar ook dat is van later zorg.

Ondertussen kletsen we een beetje voor ons uit, daar zijn we eigenlijk allemaal even goed in. Geen idee trouwens wat je later daarmee kunt worden, of het zou zoiets moeten zijn wat ik ben geworden. Al met al was het een ijzersterk idee van mama want het is beregezellig rond onze tuintafel. En dat wordt alleen nog maar beter als straks die fraai beschilderde glaasjes gaan branden.

Kijk het eerste glaasje is al klaar. Echt heel mooi geworden, al had ik er persoonlijk graag een beetje meer rood in gezien.